MUSIC FOR A BETTER LIVING

Music for a better living #329

2009-11-21T02:34:00.002+02:00

Έμαθα τους Pet Shop Boys με το «West End Girls», όπως όλοι μας. Έπαιζε παντού τότε. Θυμάμαι να το ακούω σε μια disco καλοκαιρινή και να μένουν όλοι κάγκελο, γιατί δε μπορούσαν να βρουν τον τρόπο να το χορέψουν. Ήταν σα να’ χαν προσγειωθεί εξωγήινοι και να μας έπαιζαν έναν δικό τους, πρωτόγνωρο ρυθμό. Πήρα το «Please» σε βινύλιο. Ήταν η περίοδος που οι δισκογραφικές εδώ τύπωναν τους δίσκους με τα πάντα γραμμένα στα ελληνικά. Είχα κολλήσει με το «Λαβ Καμς Κουίκλι» και... I couldn’t stop falling! Είχα στιγματιστεί για τα καλά, δηλαδή.

Την πρώτη φορά που τους είδα live ήταν στο Λονδίνο. Δεν είχα ταξιδέψει ποτέ ξανά αποκλειστικά και μόνο για να δω μια συναυλία στο εξωτερικό. Ειρωνικά, μερικούς μήνες αργότερα, ήρθαν κι έπαιξαν στο Λυκαβηττό. Για δύο βράδια. Ήμουν εκεί και τα δύο. Και ήταν το καλύτερο πάρτι της ζωής μου. Το ένα καλύτερο από το άλλο!

Τέταρτη φορά στο Γκάζι, με σύνθεση κανονικής μπάντας. Λίγο αλλιώτικα σαν ήχος, απογυμνωμένα από οποιοδήποτε σκηνικό concept. Δεν είχα συγκινηθεί, αλλά, και πάλι, ήταν οι Pet Shop Boys.

Απόψε το βράδυ βρέθηκαν ξανά μπροστά μου. Και σχεδόν έκλαιγα από χαρά. Μέχρι που δάκρυσα στ’ αλήθεια όταν όλος ο κόσμος τραγουδούσε μαζί με τον Neil Tennant το «Being Boring». Νομίζω πως και ο ίδιος συγκινήθηκε μ’ αυτό. Θαρρώ πως το πρόσεξα κι ας υπήρχε μια μικρή απόσταση από τη σκηνή. Κι ας έκρυβε στιλάτα το βλέμμα του πίσω από ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου.

Όσο προχωρούσε η βραδιά, το χειροκρότημα του κόσμου δήλωνε το σεβασμό. Σπάνια λέξη για να τη συνειδητοποιείς σε μια συναυλία. Απίστευτο το συναίσθημα. Και στο τέλος, το «West End Girls». Μισή ζωή και βάλε. Δε μπορούσε να γίνει αλλιώς...

Υ.Γ. Η ηχογράφηση είναι από το live στην Αθήνα. Από τις 28 Ιουνίου του 2000. Και μη ρωτήσει κανείς!

Music for a better living #328

2009-04-17T12:57:00.002+03:00

Για να μη χώσω κανά χριστουγεννιάτικο κι εδώ, άρπαξε μια από sexy Jesus και ρόκαρε μαζί του μέχρι να βγάλεις τις σούβλες.

Γ@μώ το θρήσκευμά τους, τις νηστείες τους και τα κλαρίνα τους.

Merry Christmas.

Υ.Γ. Sing-along!

Music for a better living #327

2009-04-13T10:55:00.002+03:00

Από αύριο και καθημερινά στον ΑΝΤ1, στις 21:00, ο «Ιησούς από τη Ναζαρέτ». Παιδιά, μπορείτε να σταματήσετε τις διαδηλώσεις.

Το STAR, ως πιο αιρετικό, θα παίξει τα «Πάθη του Χριστού». Στις 23:00. Μην πιτσιλίσει το αίμα κανά νηστίσιμο σε γιορτινό τραπέζι...

Μισώ το Πάσχα. Την Κυριακή θα τρώω σπαγκέτι.

Superbass VS New Order VS Bronski Beat. Δεν είναι η λύση, αλλά ξεκινάει καλά την εβδομάδα.

Music for a better living #326

2009-04-13T10:41:00.003+03:00

Ο φίλος Ν. που είναι το κακό disco σκυλί (αλλά τον αγαπάμε και προσευχόμαστε σε εικονίσματα να μη γίνει το κεφάλι του σα mirror ball) μας συμβουλεύει ν’ ακούμε το νέο άσμα του Tiga, «Love Don’t Dance Here Anymore», σε παραγωγή Soulwax. Τίγκα το dancefloor.

Το album του, «Ciao!», κυκλοφορεί στις 27 Απριλίου.

Μέχρι κι ο Moroder θ’ αναστέναζε!

Είναι ιδέα μου ή το 2009 είναι ήδη κουδούνι από την πολλή «καρέκλα»; Που να τα χορέψουμε όλ’ αυτά δεν ξέρω, αλλά θα δείξει...

Music for a better living #325

2009-03-23T17:32:00.003+02:00

Από σήμερα. Εκεί έξω. Say YES!

Music for a better living #324

2009-03-16T23:48:00.002+02:00

Στο πανί, η Τζούλια Ρόμπερτς αποπλανά τον Κλάιβ Όουεν (καλύτερα έτσι από το να τα σπάει στο Guggenheim αυτός...) και χαίρεται το χειλάκι σου. Στην αληθινή ζωή, «τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής θα φέρει στο εξής η γνωστή ηθοποιός Μιμή Ντενίση», όπως μας λέει το δελτίο Τύπου.

Επιστρέφω στις ταινίες.

Say hello.

Υ.Γ. Αν σου πω ότι διψάω για Κάννες, θα με καταλάβεις;

Music for a better living #323

2009-03-11T18:48:00.002+02:00

Αυτό το remix δεν το είχα ακούσει πέρσι. Έγκλημα!

Maximilian Hecker - Summerwaste [Dance Edit]

Αλλά δεν πειράζει. Το φετινό καλοκαίρι προβλέπεται καλύτερο. Πιο λαμπερό, πιο electro και λιγότερο wasted.

Aloha. Από τώρα (διότι, ως γνωστόν, κατά τον Ιούλιο με πιάνει μια μανία για χριστουγεννιάτικα τραγούδια...)!

Music for a better living #322

2009-03-11T18:36:00.002+02:00

Το «The Way It Used to Be» των Pet Shop Boys, το καλύτερο τραγούδι από το επερχόμενο album τους, «Yes», συγκαταλέγεται ανάμεσα στα tracks που διέρρευσαν εδώ και μέρες και βάζει ισχυρή υποψηφιότητα για τον τίτλο του καλύτερου single της χρονιάς. Εκτός αν η ΕΜΙ και οι PSB κάνουν τη μαλακία της χρονιάς και δεν το κυκλοφορήσουν ΚΑΙ ως single...

ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ είναι η μοναδική λέξη που μπορεί να το χαρακτηρίσει (η πρώτη αντίδραση άλλου... συμπάσχοντος ήταν «Αχού, μεγάλο κακό μας βρήκε πάλι... ΥΜΝΟΣ!», ενθυμούμενος το πρόσφατο κόλλημα και με το «Love etc.»). Αιθέρια απλό, μαγικά pop και τόσο όμορφα καταδικασμένο να γίνει classic.

Δεν ξέρω από πότε μπορούν οι ραδιοφωνικοί σταθμοί να παίζουν και άλλα tracks από το album (για να το πω κάπως πιο ωμά, στο Best Radio πρέπει να χύνουν ΗΔΗ με το «The Way It Used to Be»...), πάντως το «Yes» πρόκειται να κλείσει σπίτια από τις 23 Μαρτίου.

Υποκλίνομαι. Από το 1985. Μέχρι... όπου μας βγάλει.

Πήγαινε τώρα και στο official site για ν’ ακούσεις το medley mix των τραγουδιών του «Yes», διότι σήμερα έχουμε μόλις 11 του μήνα. Ήμαρτον!

Music for a better living #321

2009-03-11T17:58:00.005+02:00

Η Agnetha Fältskog γεννήθηκε το 1950, σε μια μικρή πόλη της Σουηδίας. Μόλις πέρσι, δια στόματος του Björn Ulvaeus και κατά τη διάρκεια συνέντευξής μας, συνειδητοποίησα πως η σωστή προφορά του ονόματός της είναι... Ανιέτα!

Μαθαίνει να παίζει πιάνο από τα εννέα της χρόνια και, ενίοτε, τραγουδά στη χορωδία της τοπικής εκκλησίας. Το 1967 ηχογραφεί τα δύο πρώτα singles της και την επόμενη χρονιά ακολουθεί η κυκλοφορία ενός προσωπικού album. Επίσης, στέλνει τη μπαλάντα «Försonade» στο διαγωνισμό Melodifestivalen, απ’ όπου επιλέγεται το τραγούδι που θα εκπροσωπήσει τη Σουηδία στη Eurovision. Δεν καταφέρνει να μπει στον τελικό.

Agnetha Fältskog - Försonade

Το 1969 και το 1970 έχει δύο controversial επιτυχίες στο singles chart της χώρας της, με τη δεύτερη να την οδηγεί μέχρι τα δικαστήρια, εξαιτίας μήνυσης Δανού συνθέτη για κλοπή... ακυκλοφόρητου κομματιού από τη δεκαετία του ’50!

Τον Απρίλιο του ’70, μαζί με τον αγαπημένο της Björn Ulvaeus κι ένα φιλικό ζευγάρι, τον Benny και τη Frida, κάνουν διακοπές στην Κύπρο, όπου τραγουδούν σε ένα αυτοσχέδιο, παραλιακό live, συγκεντρώνοντας ένα κάρο φαντάρους των Ηνωμένων Εθνών! Λίγα χρόνια αργότερα, οι τέσσερίς τους αποφασίζουν να γίνουν κανονικό συγκρότημα και, με τα αρχικά των ονομάτων τους, βαπτίζονται... ΑΒΒΑ (Anni-Frid είναι το πραγματικό όνομα της Frida, για να μη μένεις με την απορία).

Το «Försonade» ακούγεται σε μια χαρακτηριστική σκηνή της ταινίας «Άσε το Κακό να Μπει» (Let the Right One In), που, τελικά, βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες στις 19 Μαρτίου. Δες το στη μεγάλη οθόνη, μη σου πιω το αίμα!

Music for a better living #320

2009-02-28T18:56:00.001+02:00

Χθες το βράδυ πήγα να δω τον Lindstrøm στο Bios. Έφτασα εκεί γύρω στις 22:30, ώρα έναρξης της εκδήλωσης, κατά τα λεγόμενα. Θα προηγείτο ένα warm-up με τους Φανταστικούς Ήχους και, στις 23:00, θα ακολουθούσε η ζωντανή εμφάνιση του Νορβηγού παραγωγού.

Περασμένα μεσάνυχτα και εξακολουθούμε να περιμένουμε στο bar του Bios, οριακά μπουντρουμιασμένοι, λες και μας κρατούσαν για να κάνουμε υποχρεωτική κατανάλωση αλκοόλ! Γύρω στις δωδεκάμισι προχωρήσαμε προς το «live stage» (chic) του μαγαζιού, όπου το «warm-up» των Φανταστικών Ήχων αντί να φτιάξει ατμόσφαιρα, μάλλον εξαντλεί. Χωρίς να εννοώ πως η μουσική ή η όλη εμφάνιση του Άγγελου ευθύνονταν για κάτι αρνητικό. Καθ’ όλη τη διάρκεια, το κοινό μπαινόβγαινε λες και είχε έρθει σε mall για ψώνια. Σημαντική λεπτομέρεια: όταν περπατάς με backpack, υπολόγιζε πως αυτό που μεταφέρεις δεν είναι μονάχα το σώμα σου, ειδικά στις περιπτώσεις όπου πρέπει να χωθείς ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους...

Μετά τη μία δεήσαμε να δούμε τον Lindstrøm στη σκηνή. Οι εκδρομείς – κοινό επέστρεφαν σταδιακά στο χώρο, αν και ήταν από νωρίς φανερό πως η πλειοψηφία δεν είχε μπει για να παλουκωθεί σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Δε μπορώ να ξεχωρίσω τι μου κάθισε χειρότερα στο λαιμό σε σχέση με τον κόσμο. Για μπάφο δε μιλάω, χέστηκα, ελευθερία έχουμε. Αλλά, μάνα μου, πλύσου πριν βγεις από το σπίτι με την προοπτική να επισκεφτείς κλειστό χώρο! Υπήρξε στιγμή όπου παραλίγο να πέσω στα πατώματα από την «ευωδιά» indie hip-ο-φατσας που έψαχνε την κατάλληλη γωνία για να τραβήξει τις γαμωφωτογραφίες του, κινούμενος ανεξέλεγκτα στην αίθουσα. Παραπλεύρως, κάτι κορίτσια είχαν αφήσει τσάντες κατάχαμα, σε φάση τσαντίρι. Γιατί, αφού ξέρουν πως πάνε σε live, μερικοί άνθρωποι κουβαλάνε το σπίτι τους όλο; Γιατί πρέπει να κάνω στην άκρη για ν’ απολαύσω τη χορευτική δεινότητα εικοσάχρονου που αντί για το καρναβάλι της Πάτρας κατέληξε στον Lindstrøm; Γιατί πρέπει να μου σπάσουν τ’ αρχίδια κάτι ντερέκια δύο μέτρα που μάλλον για καμάκι μπήκαν - κι έφυγαν μετά από κανά τέταρτο! Ήταν περισσότεροι από είκοσι εκείνοι που ήξεραν τι θ’ ακούσουν χθες το βράδυ στο Bios; Να συνυπολογίσω και τους συνήθεις υπόπτους του μουσικού Τύπου σε αυτό το νούμερο;

Γύρω στις δύο και μισή βγήκα στην Πειραιώς με μια βεβαιότητα πως δεν θα άντεχα τη δοκιμασία του DJ set του Prins Thomas. Με το ίδιο κοινό; Ο Χριστός και η Παναγία! (Ένας γνωστός που εμπιστεύομαι, μου είπε πως έφυγε στα πέντε λεπτά...)

Άλλη φορά... σπίτια σας. Ή μας. Όποιος επιζήσει είναι η φάση.

Music for a better living #319

2009-02-25T21:34:00.005+02:00

Χθες περπάτησα με τη Μιράντα. Ξανά. Για μια τελευταία βραδιά, στο Σταυρό του Νότου.

Συνέβησαν τόσα, ήρθαν κι άλλα. Σήμερα είναι 25 Φεβρουαρίου. Κι εγώ είμαι εντάξει. Αναπάντεχα. Ευτυχώς.

Μια άλλη πραγματικότητα δε μ’ αφήνει σε ησυχία. Για τους περισσότερους γύρω μας, είναι Η πραγματικότητα. Ελικόπτερα στον Κορυδαλλό, η Eurovision, η οικονομική κρίση. Αν έβλεπα τηλεόραση, τα χέρια μου θα είχαν ματώσει από το ζάπινγκ.

«Times They Are A-Changin'», τραγουδάει ο Bob Dylan στα opening credits του «Watchmen». Μέσα σε λίγα λεπτά, ο Zack Snyder κάνει επίδειξη αρχιδιών, ξαναγράφοντας την αμερικανική Ιστορία και pop κουλτούρα τεσσάρων δεκαετιών! Μέσα σε 163 λεπτά, το «Blade Runner» συναντά το «Southland Tales» και τα «X-Men», οι εικόνες ζωντανεύουν το κόμικ με μια αρρωστημένη ακρίβεια και το βλέμμα απλά θαυμάζει. Δεν είμαι σίγουρος αν η ταινία θα μπορέσει να βρει το κατάλληλο κοινό σήμερα.

Ο Ντένης Ηλίαδης ετοιμάζεται για την πρεμιέρα του «The Last House on the Left» στο Χόλιγουντ. Εμείς ετοιμαζόμαστε για την πρεμιέρα του «Σούλα Έλα Ξανά» με τη Ζέτα Μακρυπούλια...

Ίσως να φταίνε οι απόκριες.

Friendly Fires - Paris [Aeroplane Remix]

Και τα δύο άνωθεν ονόματα περιλαμβάνονται στο φετινό line up του Synch. 12, 13 και 14 Ιουνίου. Εκεί θα δούμε και τους Junior Boys, τελικά. Προφανέστατα, το καλύτερο ελληνικό μουσικό φεστιβάλ για το 2009.

Και για να ξέρεις, οι καινούριοι Simian Mobile Disco είναι καταστροφή ΜΕΓAΛΗ!

Music for a better living #318

2009-02-20T15:07:00.012+02:00

«Another lesson in perfect pop from Tennant and Lowe», γράφει η Guardian για το επερχόμενο single των Pet Shop Boys, «Love etc.». Εγώ θα έλεγα πως αν υπάρχει μια pop Βίβλος, αυτό το τραγούδι βρίσκεται ήδη στις σελίδες της.

Το παρουσίασαν για πρώτη φορά μέσα από το δεκάλεπτο medley επιτυχιών τους, στη ζωντανή τους εμφάνιση στα Brit Awards την Τετάρτη. Το κομμάτι που σαμπλάρει... Τσαϊκόφσκι και ξεκινά στα 7 και κάτι λεπτά είναι το «All Over the World», δεύτερο single και track #2 από το νέο τους album, «Yes», το οποίο πρόκειται να κυκλοφορήσει στις 23 Μαρτίου σε μονή και limited διπλή έκδοση.

Όταν ακούσεις ολόκληρο το «Yes», πάρε μια επιπλέον ανάσα πριν από το track #10, το «The Way it Used to Be». Έπος, ίσως ανάλογο του «This Must Be the Place I Waited Years to Leave»!

Το «Love etc.» κυκλοφορεί στις 16 Μαρτίου, με remixes των Gui Boratto, Pet Shop Boys, Kurd Maverick και FrankMusik. Πάρε το πρώτο γιατί... δεν κρατιέμαι από χαρά!

Pet Shop Boys - Love etc. [Gui Boratto Mix]

Υ.Γ. Η αρχική εικονογράφηση αποτελείται από μερικούς... Gerhard Richter.

UPDATE: Link για το music video! Λιποθύμα.

Music for a better living #317

2009-02-10T20:37:00.006+02:00

Ένα αυτοκινητικό δυστύχημα, η Αδελφή Άννα που περιθάλπει τον άγνωστο οδηγό, μια μοιραία συνάντηση που φέρνει αναμνήσεις από το... αμαρτωλό παρελθόν εκείνης, ως τραγουδίστριας σε night club! Συμπτωματικά, ο άνδρας αυτός ήταν η αιτία που κάποτε η Άννα επέλεξε να γίνει καλόγρια.

Ένα από τα πλέον κλασικά και άγρια μελό του ιταλικού κινηματογράφου, με τεράστια εμπορική επιτυχία στην εποχή του, το «Anna» (1951) σκηνοθέτησε ο Alberto Lattuada και είχε για πρωταγωνίστρια την Silvana Mangano, σύζυγο του παραγωγού του φιλμ, Dino De Laurentiis. Συμπρωταγωνιστούσαν οι Raf Vallone και Vittorio Gassman, ακριβώς όπως και στο άλλο ανάλογο σουξέ του 1949, «Riso Amaro».

Ένα από τα δύο τραγούδια που έγιναν διάσημα χάρη στην ταινία ήταν το «El Negro Zumbon», το οποίο πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα σαν single από την MGM Records το 1953. Στις ΗΠΑ το κομμάτι έγινε γνωστό με τον τίτλο του φιλμ και η Mangano είχε το credit της ερμηνεύτριας στο δισκάκι. Στην πραγματικότητα, όμως, τα φωνητικά ανήκαν στην Flo Sandon, η οποία δεν έμεινε και πολύ στην αφάνεια. Το ’53 ήταν η νικήτρια στο Φεστιβάλ Τραγουδιού του Σαν Ρέμο, ενώ μερικά χρόνια αργότερα, μαζί με τον σύζυγό της, ανακάλυψε και προώθησε μια νεαρή τραγουδίστρια ονόματι... Mina.

Η δεύτερη μεγαλύτερη παρεξήγηση που συνοδεύει τη φήμη του τραγουδιού είναι η γλώσσα των στίχων (είναι ισπανικοί!).

Silvana Mangano - Anna

Η Amalia Rodriguez το έκανε ξανά επιτυχία στη δεκαετία του ’50. Το 1993, ο Nanni Moretti έκανε όσους έβλεπαν το «Caro Diario» του να ψάχνουν το τραγούδι αλλά και την ταινία εξαιτίας αυτής της σκηνής. Η πιο πρόσφατη διασκευή του «Anna» ανήκει στο συγκρότημα των Pink Martini.

Music for a better living #316

2009-02-01T17:36:00.001+02:00

Αρχές Απριλίου. Το νέο τους album. «Begone Dull Care». Εμπνευσμένο από ένα μικρού μήκους φιλμ του Norman McLaren. Η ευρωπαϊκή τους περιοδεία μεταφέρθηκε για το Μάη.

Συνοδευτικά βογκητά από το βάθος...

Music for a better living #315

2009-01-29T23:02:00.005+02:00

Δεν ήξερα τι να περιμένω από το live του Κωνσταντίνου Βήτα στο Σταυρό του Νότου. Ο χώρος δε μου είναι οικείος, η ιδέα πως θα κάθομαι με την παρέα μου σε τραπεζάκι... πρώτη μούρη πίστα, με ξηρούς καρπούς και αλκοόλ, μου προκαλούσε μια κάποια ανατριχίλα. Αλλά πήγα. Ευτυχώς!

Από τη στιγμή που ο Κωνσταντίνος και ο Βάιος ανεβαίνουν στη σκηνή, ούτε που σ’ ενδιαφέρει πως είναι ο χώρος γύρω. Τα πάντα παραμορφώνονται σταδιακά, μια αίσθηση συγκίνησης φτιάχνει την καινούρια σου αύρα, σκόρπιες λέξεις από στίχους φτάνουν ως την άκρη των χειλιών σου, μέχρι που βουρκώνεις για λίγο. Από το βαρύ φορτίο της «Δύναμης της Αγάπης» μέχρι την upbeat χορευτική απόγνωση στη «Σφαίρα», συνειδητοποιείς τη μοναδική pop δύναμη του Κωνσταντίνου και μοιράζεσαι τα λόγια του, λες και βγήκαν από μια κοινή πορεία ζωής.

Στο δεύτερο μέρος του προγράμματος, οι Handy Park, με μέλη από διάφορες rock ή «εναλλακτικές» μπάντες της Αθήνας, αρχίζουν να παίζουν κομμάτια του Κωνσταντίνου, ο οποίος, λίγο μετά, τους συνοδεύει στα φωνητικά. Στην αρχή ξενίζει. Ο Κωνσταντίνος Βήτα με κιθάρες; Τα παιδιά, όμως, παίζουν απίστευτα καλά. Η εναλλαγή τους με το ηλεκτρονικό set σε κάνει να ξεπερνάς κάθε ενδοιασμό. Ο Βάιος ανεβαίνει «να μας χορέψει», ο κόσμος έχει ζεσταθεί τόσο, στο «59’’» ο Κωνσταντίνος μας λέει πως είναι αργά, αλλά τον καλούμε διαρκώς για encore.

Βγαίνουμε έξω, στη βροχή. Θα ήθελα κι άλλο. Θα ήθελα να πατήσω το rewind και να ξαναδώ την ίδια «ταινία». Μερικές μέρες μετά σκέφτομαι πως πρέπει να ξαναπάω. Στο Σταυρό του Νότου (Φραντζή & Θαρύπου 37, Νέος Κόσμος). Μόνο κάθε Δευτέρα και Τρίτη, ως τις 24 Φεβρουαρίου (πήρε παράταση, τρεχάτε!).

Κωνσταντίνος Βήτα - The Pin

Το εθιστικό θέμα των opening credits του «Without», που σκηνοθέτησε ο Αλέξανδρος Αβρανάς και πήρε το βραβείο καλύτερης ταινίας στη Θεσσαλονίκη το Νοέμβρη, ας συνοδεύσει την προσμονή σου ως την επόμενη εμφάνισή τους.

Υ.Γ. «Τίποτα δε μένει. Πάντα κάποιος φεύγει. Έτσι κι εσύ.»... Μοιάζει με κανόνας της φύσης. Που πρέπει ν’ αποδεχτείς. Anyway. Η ζωή είναι ωραία. Με τόσους υπέροχους ανθρώπους. Γύρω σου. Αρκεί να’ ναι αληθινοί. Μονάχα έτσι.

Music for a better living #314

2009-01-23T00:49:00.002+02:00

Για τον Alexandre Desplat είχα γράψει το 2007, ως αγριεμένα κολλημένος με τη δουλειά του. Πιστεύω πως είναι ότι καλύτερο υπάρχει σήμερα στη σύνθεση για τον κινηματογράφο. Πέρσι είχα την ευκαιρία να μιλήσω μαζί του και γι’ αυτό είμαι ευγνώμων στα παιδιά του Γαλλικού Ινστιτούτου. Υπέροχη εμπειρία. Φέτος είναι ξανά υποψήφιος για το Όσκαρ μουσικής. Είναι περιττό να πω ότι του αξίζει...

Alexandre Desplat - Benjamin and Daisy

Ένα θέμα από την «Παράξενη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον», φιλμ το οποίο προτάθηκε για 13 Όσκαρ, τα περισσότερα για το 2009. Δεν είναι η ταινία που έχω πρώτη στην καρδιά μου, αλλά από την πεντάδα, σαφώς, αυτήν προτιμώ.

Music for a better living #313

2009-01-09T15:40:00.002+02:00

Είμαι σίγουρος πως ακόμη ένα μεγάλο έγκλημα πρόκειται να διαπραχθεί φέτος στις μουσικές κατηγορίες των Όσκαρ. Όχι πως θα χάσουμε και τον ύπνο μας, γιατί οι ανατριχιαστικές συνθέσεις του Johan Soderqvist θα εξακολουθούν να υπάρχουν και ν’ αναπνέουν γύρω μας, κολλημένες στο repeat. Μαζί με τη φήμη αυτής της αριστουργηματικής ταινίας, που πήγε το genre του βαμπιρικού σινεμά έτη φωτός μπροστά.

Johan Soderqvist - Let the Right One In

Το «Άσε το Κακό να Μπει» ξεκινά την προβολή του στις ελληνικές αίθουσες στις 12 Μαρτίου.

Music for a better living #312

2009-01-09T15:18:00.003+02:00

συνεπής, -ής, -ές επίθ. ο λογικά σύμφωνος (για προσ.) ο πιστός στα λόγια του ή τις ιδέες του

συνέπεια (η) ουσ. αλληλουχία στα νοήματα αποτέλεσμα, παρεπόμενο η ιδιότητα του συνεπούς

Αφιερωμένο στους ανθρώπους που μετέτρεψαν την περσινή χρονιά μου σε απώλεια χρόνου, ξόδεμα συναισθημάτων, άδειασμα εμπιστοσύνης.

Οι συνέπειες δεν θα σβήσουν...

Ευτυχές το νέον έτος.

Peter Broderick - A Beginning

Music for a better living #311

2008-12-20T19:25:00.015+02:00

Θα διαβάζω χρόνια μετά και θα θυμάμαι πως το 2008 ήταν για μένα...
FAVORITE ALBUMS

1. Maurice Ravel / Modest Mussorgsky - Recomposed by Carl Craig & Moritz Von Oswald
2. Jóhann Jóhannsson - Fordlândia
3. Peter Broderick - Float
4. Max Richter - 24 Postcards in Full Colour
5. Get Well Soon - Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon.
6. Esbjörn Svensson Trio - Leucocyte
7. Crystal Castles - Crystal Castles
8. Flying Lotus - Los Angeles
9. The Foxglove Hunt - Stop Heartbeat
10. Sally Shapiro - Remix Romance Vol. 1
11. Mógil - Ró
12. M83 - Saturdays = Youth
13. Sigur Rós - Með Suð í Eyrum Við Spilum Endalaust
14. Benoît Pioulard - Temper
15. Morgan Geist - Double Night Time
16. Bohren & der Club of Gore - Dolores
17. The Presets - Apocalypso
18. Lulu Rouge - Bless You
19. Lindstrøm - Where You Go I Go Too
20. Quiet Village - Silent Movie

FAVORITE TRACKS

1. Jon Brion feat. Deanna Storey - Little Person
2. The Presets - This Boy’s In Love
3. Sally Shapiro - Jackie Junior (Junior Boys Remix)
4. M83 - Couleurs
5. MGMT - Kids (Soulwax Remix)
6. Crystal Castles - Courtship Dating
7. The Ting Tings - Great DJ
8. Mock and Toof - Underwater
9. Northern Portrait - Crazy
10. Hercules & Love Affair - Blind (Frankie Knuckles Remix)
11. Duffy - Stepping Stone
12. The Last Shadow Puppets - Standing Next to Me
13. Jonathan Johansson - En Hand I Himlen
14. Sam Taylor-Wood - I'm in Love with a German Film Star (PSB Symphonic Mix)
15. Quixote - Before I Started to Dance
16. Grace Jones - Williams' Blood (Aeroplane Remix)
17. Black Kids - I'm Not Gonna Teach Your Boyfriend How to Dance with You
18. Lulu Rouge feat. Mikael Simpson - Bless You
19. Joel Alme - The Queen’s Corner
20. David Byrne and Brian Eno - Everything That Happens

BEST PARTY OF THE YEAR

Τρία χρόνια LiFO. Με τον Κωνσταντίνο και το Μιχάλη.

ANTHEMIC HIT OF THE YEAR
Σάκης Ρουβάς - + σε Θέλω (Παίξ’ το και σε νεκροταφείο. Οι μαρμαράδες θα σ’ ευγνωμονούν...)

TOP 10 MOVIES OF 2008 (η λίστα που παρέδωσα στην ΠΕΚΚ, αφορά σε ταινίες που προβλήθηκαν μέσα στη χρονιά)

1. Εξιλέωση (Atonement)
2. Sweeney Todd: Ο Φονικός Κουρέας της οδού Φλιτ (Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street)
3. Ο Σκοτεινός Ιππότης (The Dark Knight)
4. Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους (No Country for Old Men)
5. Το Χυμαδιό (The Wackness)
6. Ταξίδι στο Darjeeling (The Darjeeling Limited)
7. Γουόλ-Υ (WALL-Ε)
8. Wanted
9. Hunger
10. Ο Λαρς και η Κούκλα του (Lars and the Real Girl)

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ

Ιστορία 52 (του Αλέξη Αλεξίου)

Music for a better living #310

2008-12-03T13:11:00.002+02:00

Είμαι ένας από εκείνους τους ανθρώπους που πιστεύουν πως όταν κάτι χαλάει, σπάει, δε διορθώνεται ξανά. Ποτέ. Μπορείς να προσπαθήσεις, να το «κολλήσεις» και να κάνεις τα στραβά μάτια. Τα σημάδια, όμως, θα φαίνονται. Κι ο χρόνος δεν θα τα κολακέψει, ποτέ ξανά.

Η είδηση της ζωντανής εμφάνισης των Στέρεο Νόβα γι’ αυτή την Παρασκευή, στο party για τα τρία χρόνια της LIFO, έμοιαζε με ψέμα. Δεν είμαι υπέρ των μουσικών reunions και εύχομαι αυτό που κάνουν τα παιδιά να μην επαναληφθεί ξανά. Ας είναι μονάχα μια στιγμή για όσους από εμάς βρεθούν εκεί. Ας παριστάνουμε πως ξεγελάμε το χρόνο, όλοι μαζί. Ας αφήσουμε τους Στέρεο Νόβα να μας ταξιδέψουν ξανά όπου εκείνοι πίστεψαν. Κι ας αφήσουμε το ξημέρωμα να τη σβήσει και σαν άστρο να χαθεί. Γιατί, ξέρεις, τα πιο όμορφα πράγματα χάνονται γρήγορα. Άνθρωποι, σύννεφα, το μελάνι στα ποιήματα...

Στέρεο Νόβα - Αεραπαζλ Ντονατ

«Mipos se endiaferei na paixeis mousiki sto party tis Lifo amesos meta tous Stereo Nova?», με ρωτούσε ο κύριος Hulot στο mailbox μου την περασμένη εβδομάδα. Ήταν μια από τις πιο ανόητες ερωτήσεις ever. Και μια από τις ελάχιστες προτάσεις που μου έγιναν φέτος και με φόρτισαν με τόση συγκίνηση.

Από αυτά που γνωρίζω μέχρι στιγμής, το live των Στέρεο Νόβα αναμένεται να ξεκινήσει τα μεσάνυχτα και πρόκειται να διαρκέσει τουλάχιστον 45 λεπτά. Θα προηγηθεί ένα 15λεπτο βίντεο που ετοίμασαν για τη βραδιά. Θα ακολουθήσει το δικό μου set, για δύο ώρες. Περισσότερες λεπτομέρειες για το τι ακόμη θα περιλαμβάνει το party, στο αυριανό τεύχος της LIFO ή στο http://www.lifo.gr/

Location: Η Πέτρου Ράλλη είναι κάθετη στην Πειραιώς, στρίβεις δεξιά λίγο πιο κάτω από το Μουσείο Μπενάκη, κατεβαίνοντας για Πειραιά. Οι Εγκαταστάσεις Μπήτρου είναι στον αριθμό 38, δίπλα στα Μπισκότα Παπαδοπούλου. Θα δεις την κίνηση. Just go into the light.

Υ.Γ. Βάζω το «είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ...». Βάζεις το «τα χάλασες»;

Music for a better living #309

2008-11-29T15:43:00.003+02:00

Το ξέρω πως ο κόσμος είναι τρελός και άδικος. Γι’ αυτό και δεν περιμένω να προταθεί για Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού του χρόνου. Ποιος είπε, όμως, πως ένα κλασικό τραγούδι έχει ανάγκη από βραβεία για να το θυμόμαστε;

Jon Brion feat. Deanna Storey - Little Person

Από την καλύτερη ταινία της χρονιάς. Με τη βεβαιότητα πως δεν θ’ αλλάξω γνώμη γι’ αυτό. Εκτός κι αν ο Φίντσερ έχει βαλθεί να μας τρελάνει...

To the next little person.

Music for a better living #308

2008-11-25T21:24:00.010+02:00

49ο Φεστιβάλ Kινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Υπέροχες στιγμές με ανθρώπους που εκτιμώ, γνωριμίες με άλλους που εύχομαι να μείνουν, μια γαλήνια χαλαρότητα, οι υπερβολικές ποσότητες φαγητού και αλκοόλ (μόλις δύο κιλά πιο βαρύς, ευτυχώς!), το... καθιερωμένα επεισοδιακό DJ set για τις Ημέρες Ανεξαρτησίας (με «Beloved» αναμνήσεις στο κλείσιμο), κάποια αναπάντεχα φλερτ, οι συναντήσεις με τον Τόμας Άλφρεντσον του «Let the Right One In», οι βόλτες στο Θερμαϊκό με τα ακουστικά ν’ αφήνουν έξω όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Ακριβώς όποτε χρειαζόταν.

Ευχάριστη έκπληξη τα βραβεία του «Without», σοκαριστική η αδιαφορία απέναντι στην «Ιστορία 52». Ατύχησε στο θέμα παραγωγής ο Αλεξίου...

Επιστροφή στην Αθήνα. Η Τ. ξεχειλίζει από χαρά στα γενέθλιά της. Σα μικρό παιδί. Με συγκινεί αυτή η εικόνα, ανθρώπων που γιορτάζουν ασυναίσθητα, χρόνο με το χρόνο... Κάθε φορά κι ένα χρόνο πιο κοντά στο θάνατο. Τόσο μακάβρια διασκεδαστικό!

Ο ύπνος μου δεν είναι τόσο χαλαρός σε τούτη την πόλη. Ξανά. Χρέη πολλαπλά, το άδικο που πλανάται κι ένα άγγιγμα που απουσιάζει, αλλά στοιχειώνει.

Popnoname - Touch [The Field Remix]

Τουλάχιστον, βρήκα το αγαπημένο μου album για το 2008. Ίσως η πιο θαρραλέα κυκλοφορία της Deutsche Grammophon, ever! Ravel και Mussorgsky «Recomposed By Carl Craig & Moritz Von Oswald». Ένα απίστευτο non stop trip 64ων λεπτών και 15 δευτερολέπτων (εκτός κι αν αγοράσεις το βινύλιο...). Και τα πάντα ήρθαν σε τάξη. Ξανά.

Όνειρα γλυκά, kiddo.

Music for a better living #307

2008-11-14T12:40:00.007+02:00

Οδηγός πολιτιστικών εκδηλώσεων.

Απόψε, στις 21:30, στο Second Skin (Κωνσταντινουπόλεως 78 & Ιερά Οδός, Γκάζι). Klangstabil + Destroid + Subheim live. Ακολουθεί DJ set από τους Daniel Myer, την ομάδα των Wrapped in Plastic και τους admins του ebm.gr. Το «GAY ΟΡΓΙΟ στο πάρτι των ζόμπι» ήταν την Τρίτη, λυπάμαι...

Selected listening: Klangstabil - Fighting Colours

Πέμπτη 20 Νοεμβρίου, στις 21:00, στην Αποθήκη Γ, στις εγκαταστάσεις του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, στο λιμάνι. Plumerai + Jane Doe + Berlin Brides live. Ακολουθεί παρανάλωμα electro κι ότι να’ ναι DJ set από τον Ηλία Φραγκούλη. Η θάλασσα δίπλα είναι, δε θα χρειαστεί να το σκεφτείς πολύ...

Selected listening: Lionrock - Packet of Piece [The Chemical Brothers Remix]

Warning. Ο Τουρίστας διακόπτει τη συγγραφή του infamous βιβλίου του (και το γυμναστήριο!) και αύριο το πρωί πετά για Θεσσαλονίκη. Με τη βεβαιότητα πως θα περάσει τέλεια. Στέλνει τις ευχές του στην «Ιστορία 52». Δεν πιστεύει στα θαύματα. Αλλά εξακολουθεί να βλέπει όνειρα, που και που. Και συμφωνεί με τη Sally Shapiro, όταν τραγουδάει «But it feels like I want to give something back…». Για ότι κι αν σήμαινε.

Music for a better living #306

2008-11-09T15:54:00.006+02:00

Oh, what a night!

Τον Ιούνιο ήμουν «αλλού», έτσι το Synch πήγε υπέρ... εορταστικού τετραημέρου! Κι έχασα τη Róisín Murphy. Μου είπαν πως τότε είχε ξεκινήσει με το «Cry Baby» κι έσκιζα τις σάρκες μου μετά. Χωρίς τύψεις, όμως. Nothing better than life, right?

Μπροστά στο χθεσινοβραδινό δίλημμα Róisín ή Piano Magic, είπα να βγάλω το χρέος από πάνω μου. Και με το ρίσκο της... σωματικής ακεραιότητας, μπήκα στο Gagarin αναζητώντας καταφύγιο στον εξώστη. Προσωπικά, δεν έχω ξαναδεί τόσο κόσμο σε συναυλία του Gagarin. Και cool κόσμο, διάβολε! Το άνοιγμα των Marsheaux, μετά συζύγων επί σκηνής (σα να βλέπεις τους ABBA ένα πράμα...), ήταν μια ευχάριστη προθέρμανση, πριν τον τυφώνα Róisín, η οποία έσκασε στη σκηνή με γκαρνταρόμπα που θα έστελνε εκείνο τον κύκνο της Bjork στο βούρκο, με το κοινό από κάτω να τραγουδάει σχεδόν ολόκληρα τα κομμάτια πιο δυνατά κι από τις φωνητικα-τζούδες! Sorry, αλλά προτιμώ τις συναυλίες όπου βλέπεις τον κόσμο να χορεύει διαρκώς, χαρούμενος. Και χθες... δεν υπήρχε (η πιο χρησιμοποιημένη ατάκα στην έξοδο και μέχρι πρωίας)! Γι’ αυτή τη γυναίκα, τι να πω; Και στα 60 της ακόμη θα παρακαλάω να την ξαναδώ επί σκηνής, γιατί είμαι σίγουρος πως κάτι θα σκαρφίζεται και τότε από άποψης performance. Δώσε στη Róisín από acoustic με σκαμπουδάκι, funk-ιά και τρελή electronica, μέχρι και Bryan Ferry, μη σου πω, κι άσε τους άλλους να ψοφάνε.

Τελικά, ίσως ήταν καλύτερα που δεν το έπαιξε το «Cry Baby». Θα έπεφτε ο εξώστης...

Στο δρόμο για το κτίριο της ΕΘΝΙΚΗΣ, η Α. πατούσε τέρμα ένταση στον Headman και οι προσδοκίες μας, να συνεχιστεί η «απογείωση» και στο party του Designers Week, ήταν μεγάλες. Μπαίνουμε, διασχίζουμε όλο το χώρο, κάνουμε κι ένα δεύτερο κύκλο κι ύστερα εγώ ρωτάω: «Εντάξει, το party που είναι;». Fashion δηθενιά, μετρημένοι στα δάχτυλα εκείνοι που ενδιαφέρονταν για τη μουσική (κανένα παράπονο εκεί) και μια απρόσμενη ανάμνηση από το παρελθόν (πόσο ΓΑΜάΤΟ είναι το «Pull Up the Roots» των Talking Heads!). Κόσμος σε απόγνωση. Οι μισοί (και ειδικά εκείνοι που είχαν έρθει από το live) ρωτούσαν αν «έπαιζε» κάτι καλό αλλού για να συνεχίσουν τη βραδιά... Πάνω σε αυτό το timing, η Σ. μου στέλνει μήνυμα διάσωσης.

Στο ταξί για... Θηβών, ο οδηγός ακούει κρητικά άσματα και μερακλώνει. Ξέρει κανείς πόσοι είναι οι σταθμοί που παίζουν τέτοια μουσική ή μήπως η μισή Κρήτη που ζει στην Αθήνα επαγγέλλεται taxi driver; Μου συμβαίνει διαρκώς!

Εισερχόμενος στον κόσμο του «σκότους», αισθάνομαι περισσότερο οικεία σε σχέση με το hip παρανάλωμα της προηγούμενης στάσης. «Help me, I broke apart my insides», «It’s just the dawning of our love» και «We live in times when all seems lost» (ευχαριστώ για την «παραγγελιά», Λεωνίδα). Μια νέα, χαρούμενη μέρα έχει ξεκινήσει...

Προσπαθούμε να θυμηθούμε το μήνα εκείνου του party, όπου φορούσα το ίδιο t-shirt για πρώτη φορά. Πόσο μακριά και πόσο κοντά, μαζί. Στο δρόμο για το σπίτι δε θυμάμαι τι άκουγα. Μηδαμινά υπολείμματα μνήμης για νέες καταχωρήσεις. Browse files. Συνωστισμός στο recycle bin.

Το ξημέρωμα με υποχρεώνει να χωθώ ξανά στο φέρετρό μου. Ναι, λοιπόν, μερικές φορές μου αρέσουν τα Σάββατα. Αλλά το κρύβω καλά.

Music for a better living #305

2008-10-29T15:16:00.004+02:00

Έρχεται από τη Σουηδία. Αυτό το μήνα κυκλοφόρησε ένα από τα καλύτερα singles του 2008. Τον ερχόμενο Φεβρουάριο αναμένεται το album. Τον λένε Jonathan Johansson.

Νομίζω πως θα ήθελα να ζήσω στη Σουηδία. Η Ισλανδία είναι στα κάτω της τώρα τελευταία...

Music for a better living #304

2008-10-23T16:09:00.004+03:00

Μυστήριο πράγμα ο ανθρώπινος οργανισμός. Τη μια μέρα σφαδάζεις από πόνους και εκλιπαρείς να σε πετάξουν με κανά ελικόπτερο (γιατί είναι αδύνατον να υποστείς την καθυστέρηση του traffic στους δρόμους...) στο ΟΠΟΙΟ νοσοκομείο και την επομένη είσαι απολύτως σίγουρος πως δεν τρέχει τίποτε. Τη μια μέρα σου συστήνουν νέες, «εξωτικές» λέξεις (όπως «κολικός του νεφρού») και την επομένη, ύστερα από υπερηχογραφήματα, ακτινογραφίες και κάμποσα «Γεμίστε το», όλες οι εξετάσεις που έκανες, με την προοπτική του φόβου μιας αναπάντεχης και πιθανότατα οδυνηρής ταλαιπωρίας, σου λένε πως τα πάντα μέσα σου δείχνουν φυσιολογικά.

Τι ειρωνεία. Όλη σου τη ζωή να αποδεικνύεις με έκδηλο ενθουσιασμό πως ΔΕΝ είσαι φυσιολογικός και το ίδιο σου το είναι, μέσα σου, να σε διαψεύδει...

Ben Folds - You Don't Know Me (feat. Regina Spektor)

Δεν ξέρουμε την τύφλα μας. Indeed.

Music for a better living #303

2008-10-22T20:46:00.003+03:00

The girl who fell into an electric circuit.

Το κορίτσι προσγειώνεται σαν ακατέργαστη ύλη σ’ ένα σύμπαν φωτός και ήχων ηλεκτρισμένων. Διανύει τον κύκλο της γνωριμίας με το κορμί και τις νέες διαστάσεις πεδίων που την περιτριγυρίζουν. Στέκει στα πόδια της, τρέμει από αδυναμία, από φόβο για τα ξένα στοιχεία, ίσως και τους θεατές ακόμη. Έλκεται από την ισχύ μιας δύναμης που θέλει να την «καλωδιώσει», να γίνει το κινητήριο ρεύμα της. Συστήνεται στο καινούριο, με αμέτρητους μορφασμούς και κινήσεις σχεδόν ανθρώπινες, αφομοιωμένες. Βυθίζεται στο κενό κι ακολουθεί, σαν το ταξίδι της φάλαινας, το ηλεκτροφόρο κάλεσμα Εκείνου. Το ένστικτο βρίσκει την ολοκλήρωσή του. Και την υποταγή του. Εκπολιτίζεται. Καλλωπίζεται, αποκτά θηλυκή υπόσταση - κατά κανόνα Δυτικό και μαζικά καταναλωτικό. Είναι μια κυρία. Είναι ένα αντικείμενο. Και, ω τι θαύμα, λειτουργεί με διακόπτη. ΟΝ/OFF. Τέλος.

Η Χαρά Κότσαλη και ο Blaine Reininger ερμηνεύουν το «Electric Girl». Στο θέατρο ΘΗΣΕΙΟΝ (Τουρναβίτου 7). Σε σκηνοθεσία & χορογραφία της Αποστολίας Παπαδαμάκη. Έως τις 31 Οκτωβρίου.

Selected listening: Groove Armada - Are Friends Electric?

Music for a better living #302

2008-10-13T11:33:00.006+03:00

Δελτίο Τύπου: ELECTRICAL [Adventures in synth... anything]

Από την εμφάνιση του πρώτου Moog synthesizer (1964) μέχρι τα scratching effects των Νεοϋορκέζων hip hop DJ’s των seventies, στην έκρηξη του 1977, με το «I Feel Love» της Donna Summer και το «Trans-Europe Express» των Kraftwerk. Από τα πλήκτρα των πρώτων drum machines της Roland στις αρχές των eighties, μέχρι τη γέννηση της electro από τον Afrika Bambaataa (παραδόξως, σαμπλάροντας Kraftwerk), στα 1982, και το κορυφαίο σε πωλήσεις 12inch του «Blue Monday» (1983) των New Order.

Στο πέρασμα τουλάχιστον τριών δεκαετιών, η εξέλιξη της ηλεκτρονικής μουσικής δεν έπαψε να εκπλήσσει, παράγοντας ότι πιο... εκτροχιασμένο αλλά και υγιές προς ανάπτυξη και ξεδίπλωμα σε ακόμη περισσότερα παρακλάδια υπο-ειδών. Πότε πηγαίνοντας μπροστά, πότε νοσταλγώντας ή επαν-εφευρίσκοντας το παρελθόν, έως και με μια κάποια νοσηρή προσήλωση σε αυτό το τελευταίο.

Ο synth-ετικός ήχος συναντήθηκε με τα πάντα μουσικά. Disco, new wave, krautrock, electropop, italo, new romantics, industrial, ambient, dark wave, hip hop, house, acid house, techno, dub, jungle, electroclash, ebm.

Our electrical friends, σχεδόν από κάθε στρατόπεδο, από τα τέλη των seventies μέχρι σήμερα, θα επιχειρήσουν την ανακωχή πάνω στην πίστα του Second Skin, σε μια διόλου γραμμική διαδρομή με την ιστορία τους, όπως τη θυμάται το απρόβλεπτο μυαλό του Ηλία Φραγκούλη (MAD TV) στα decks.

ELECTRICAL
Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2008.
After midnight.
Στο Second Skin Club.
Κωνσταντινουπόλεως 78 & Ιερά Οδός.
Γκάζι.
Αθήνα.

Supported by: MAD TV / EBM.GR / MIXTAPE.GR

Selected listening: Propaganda - P Machinery (Beta Mix)

Music for a better living #301

2008-10-05T15:15:00.006+03:00

Χθες το βράδυ δεν είχα σοβαρή διάθεση για χιούμορ. Ούτε καν από τη σαρκαστική πλευρά της ζωής. Ήταν σαν ανέκδοτο ώρες ώρες, που χανόταν στη μετάφραση. Ίσως επειδή το punchline ήρθε από... άλλη χώρα. Αλλά, τελικά, γέλασα. Ταρακουνήθηκα. Μνημόνευσα. Ζήλεψα. Χόρεψα. Μέχρι που πήρα και το Μετρό, αντί για ταξί! So European...

Σε αντίθεση με τον κύριο Hulot, εγώ πέρασα πολύ καλά στο Gagarin με Μ83 (ίσως ήμουν ένας από τους μπροστά...). Είδα φίλους καλούς, όμορφο - και αρκετό - κόσμο, τέσσερα άτομα στη σκηνή που έδειχναν ερωτευμένα με αυτό που έκαναν (δεν το πετυχαίνεις συχνά) και χωρίς attitude «ροκιάς» ως παρουσία. Το encore με το «Couleurs» ήταν λίγο, αλλά ίσως έτσι πρέπει να απογειωνόμαστε, τελικά. Για περισσότερο ομαλές προσγειώσεις.

Ήταν σοφή ιδέα να πάρουμε το Μετρό για Κεραμεικό. Αρχικά, την είδα λίγο Λονδίνο την κατάσταση, μου έκανε νοσταλγικό, όταν φτάσαμε Γκάζι έκανα το σταυρό μου με την κίνηση και σκεφτόμουν το στριμωξίδι σε κανά ταξί με τις ώρες. Η λαοθάλασσα έφτανε μέχρι την Ιερά Οδό, το περπάτημα ήταν δύσκολο και σε πεζοδρόμια (από τα παρκαρισμένα) και στο δρόμο (από τα μποτιλιαρισμένα). Πινακοθήκη το crowd. Είτε για τα σκυλάδικα, είτε για τα «χαρούμενα», είτε για τα indie, είτε για «βρώμικο», είτε για το Second Skin, το νέο χώρο του Γιώργου Φακίνου, μείγμα ετεροχρονισμένης cyber γκοθιάς και club-ίστικου mainstream. Τίγκα από το πρώτο weekend. Αν συνεχίσει έτσι, θα χρειαστούν τροχονόμο, όχι σεκιουριτάδες... Στα θετικά, η εναλλαγή των DJ’s (κόλλησα λίγο καλύτερα με το set της ομάδας Wrapped in Plastic), το γεγονός ότι, επιτέλους, έβλεπες κόσμο να χορεύει πραγματικά (αντί του θεατρινίστικου και παραδοσιακού «μπρος - πίσω βηματάκι και ξανά μανά») και η αίσθηση πως δεν θα πέσει το ταβάνι να σε πλακώσει (που, όμως, μπορεί και να ήταν μέρος της γοητείας του Underworld). Η τάση του Second Skin δείχνει να είναι «εναλλακτικά» ισορροπημένη (από μια ηλεκτρονική σκοπιά, πάντοτε) και ουχί «στρατευμένη» στους κανόνες της όλης μουσικής σκηνής. Μακάρι να μείνει έτσι, μπας και διευρύνει και τα ώτα μερικών στάνταρ θαμώνων... Life it ain’t real funky, unless it's got that pop. Got it?

Ο οδηγός του ταξί που με γύρισε σπίτι το πρωί ήταν ένας γεράκος που μου πρόσφερε τσιγάρο μετά χαράς, μοιράστηκε μαζί μου τη χαριτωμένη λεπτομέρεια πως υπήρξε μουσικός (με αρκετές αμερικανικές περιοδείες στην πλάτη, για επώνυμους τροβαδούρους της εποχής του!), πετάξαμε κι ένα ζευγαράκι κάπου στο δρόμο μας, πήγαιναν για πατσά, tres cool. «Η ζωή είναι ωραία», είπα μέσα μου. Αισιοδοξώ. Που δεν είναι του στιλ μου. Αλλά, από τα δύσκολα μαθαίνεις να το βιώνεις . Και να το συντηρείς.

Υ.Γ. Επειδή χθες το βράδυ με έπεισαν πως δεν αναγνωρίζομαι εύκολα (!!!), εάν με πετύχεις κάπου στις επόμενες τρεις - τέσσερις μέρες, να ξέρεις πως έχω αλλάξει γυαλιά, έχω χάσει κιλά κι έχω τριμάρει το μούσι. Σε μερικές επιπλέον μέρες, θα’ χω γεράσει κιόλας.

Music for a better living #300

2008-09-28T19:17:00.002+03:00

Μικρές διαπιστώσεις από τη χθεσινή ζωντανή εμφάνιση της Madonna στο ΟΑΚΑ:

Αυτή η γυναίκα δεν καταλαβαίνει Χριστό πάνω στη σκηνή! Δε μ’ ενδιαφέρει πως της βγαίνει η φωνή στο live. Αυτό που κάνει, το να συντονίζει ένα ολόκληρη πάρτυ – χάβρα με χορευτές και μουσικούς, μαζί με μια ένταση κεφιού που μοιάζει προγραμματισμένη να εκτελεστεί έτσι, όλα αυτά στο σύνολό τους δε βρίσκουν ανταγωνισμό από άλλο καλλιτέχνη σήμερα (ή εδώ και μερικές δεκαετίες, για να είμαστε πιο τίμιοι).

Το show ήταν μάλλον minimal σε σχέση με άλλες παλαιότερες περιοδείες και κάποιες συγκρίσεις με την περσινή εμφάνιση του George Michael στον ίδιο χώρο δίχασαν μερίδα του κοινού ως προς την ετυμηγορία.

Μετά το «La Isla Bonita», και κατά τη διάρκεια του gypsy μέρους, αναστήθηκε λίγο και ο κόσμος, που έδειχνε συνολική συμμετοχή μονάχα ύστερα από παροτρύνσεις της Madonna. Το buildup του προγράμματος σε έκανε να θέλεις να χορέψεις και να σηκωθείς κι από τον τάφο ακόμη. Ατυχώς, η πλειοψηφία του κοινού στην αρένα ήταν... ζόμπι. Αλήθεια, γιατί δεν παίρνουν εισιτήρια για κερκίδες, αφού το μόνο που τους νοιάζει είναι να τεντώνονται και να τραβάνε βιντεάκια ή φωτογραφίες; Τη μέση τους τη σκέφτονται;

Η λογική των mash-up’s έδινε μια πολύ ωραία δυναμική σε μερικά τραγούδια όπως το «Like a Prayer» (κατέβαζε!), όπου το «Don’t You Want Me» και το «Feels Like Home» τα ΕΣΠΑΓΑΝ!

Τελευταία ευρωπαϊκή εμφάνιση και πρώτη φορά στην Ελλάδα. Χάθηκε ένα encore; Κι ύστερα έβριζαν τη Bjork τον Ιούλιο...

Αν είχε βρέξει κιόλας, σήμερα η γκρίνια (όχι η δική μου) θα ήταν διπλή. Ευτυχώς!

Το GAME OVER στο τέλος ήταν τόσο σατανικό για χθες! As an inside joke.

Άσχετο. Κολλητικό το νέο single της Dido. Από χθες βράδυ, που το ακούγαμε στο αμάξι, το έχει ρημάξει το repeat.

Υ.Γ. Πίστευε και μη ερεύνα; Ε, όχι, διάβολε. Διότι όταν δεν υπάρχει κανένα φιλότιμο... Advisory note: για να βρεις την αξιοπρέπειά σου, πρέπει πρώτα να την τσαλαπατήσεις. Αλλά μην το δέσεις τώρα αυτό, έχει και τις προϋποθέσεις του. Καλή ζωή, όπως λέω στο φινάλε. Και πάλι εδώ θα’ μαστε, don’t you worry.

Βαλίτσες κάτω!

Music for a better living #299

2008-09-22T12:18:00.002+03:00

Το τελευταίο κομμάτι που έλιωσα στο παίξιμο αυτό το καλοκαίρι έπρεπε να έχει τον Erlend Oye στα φωνητικά. Έστω κι αν, στην ουσία, το φετινό καλοκαίρι δεν διέθετε φωνητικά. Μονάχα μερικά επιφωνήματα...

Phonique feat. Erlend Oye - Casualities (Club Mix)

Οι «Νύχτες Πρεμιέρας» μοιάζουν όλο και περισσότερο με νύχτες... αλκοόλ. Κι η μοναξιά της πόλης είναι ένα ποτό που κατεβαίνει ευκολότερα με tonic. Ίσως. Στο φινάλε, ρώτα και το συκώτι σου.

Διδακτικό: η δικαίωση θέλει το χρόνο της. Εκεί, όμως, ρωτάς το στομάχι σου...

Οι ερωτήσεις του στιλ «πως πέρασες» ή «που πήγες» το καλοκαίρι τείνουν να εξαφανιστούν, επιτέλους. Τις κλώτσησε μακριά το γκρίζο. Που προτιμώ. Ο Chet Baker επανέρχεται στο repeat. Όλα ταιριάζουν, ξανά. Αλλά, διάβολε, βαριέμαι να ντύνομαι με κάτι παραπανίσιο για να βγω έξω. Κακό πράμα να ξεσυνηθίζεις τα ρούχα!

Έχω μια ανησυχητική υποψία πως μπορεί να είμαι ανοιξιάτικος τύπος.

Τον τελευταίο καιρό ονειρεύομαι μια υποβρύχια ζωή... μούγκα (αλλά με πολλές μπουρμπουλήθρες) ή convoy από φορτηγά με πιανίστες σε tux που παίζουν Σοπέν στις Εθνικές. Το τρίτο όνειρο είναι restricted.

Απορία... ζωής: αν κάποιος άνθρωπος σου πει «Είσαι η ζωή μου» κι ύστερα χαθεί από τη ζωή σου, α) έχει αυτοκτονήσει, β) έχεις διαπράξει έγκλημα εξ αμελείας ή γ) αναρωτιέσαι για το πόσες ζωές έχει;

Χθες το βράδυ μου είπαν πως έχω ομορφύνει. Και δε θυμάμαι να είχα παραγγείλει ποτέ το πορτρέτο μου...

Σήμερα δεν πήγα γυμναστήριο. Θα προσποιηθώ πως είναι Κυριακή. Θα το κάνω καλά. Υπόσχομαι!

Υ.Γ. Το φοβάμαι το επόμενο post. Το βλέπω σαν επίλογο. Ή εγώ ή οι μουσικές. Ο τουρίστας κρατάει τη βαλίτσα μου. Και μου λέει να προχωρήσω...

Music for a better living #298

2008-08-30T14:34:00.001+03:00

Do you dream of snow angels?

Four Tet - My Angel Rocks Back and Forth

Ditto.

Music for a better living #297

2008-08-24T14:06:00.002+03:00

Χθες το βράδυ νόμιζα πως το Φεστιβάλ της ΚΝΕ μετακόμισε στο Γκάζι. Ορδές έβγαιναν από το Μετρό, ακόμη και οι δρόμοι ήταν αδιάβατοι, στα περισσότερα μπαρ δεν καταλάβαιναν αν πλήρωσες και τι, όπου ζητούσαμε λογαριασμό ακούγαμε κάτι σε 50 ευρώ, λες και ήταν ταρίφα. Και πάλι λίγα μου φαίνονταν, γι’ αυτά που καταναλώναμε... Σ’ ένα «open minded» μαγαζί της περιοχής είχε «πόρτα», ενώ μέσα έπαιζε Τάμτα. Κάτι «μπασκετμπολίστες» (στο 1,75 ύψος) φλέρταραν τη Γαλλιδούλα, άλλος ρωτούσε πως λένε την «Ιστορία του Ματιού» του Μπατάιγ στα γαλλικά, η φίλη της ήθελε να πάμε να χορέψουμε, ο Νίκος έπαιζε jazz (αλλά bossa δεν έβαλες, αληταρά!) λες και κάναμε casting για το «Ασανσέρ για Δολοφόνους»...

Το Γκάζι το Σαββατόβραδο είναι σαν υποχρεωτικό μακροβούτι. Πιάνεις πάτο στο βυθό κι εκεί που πας ν’ ανέβεις, κάποιος σου λέει πως πρέπει να κρατήσεις την αναπνοή σου και να τ’ αντέξεις μερικές ώρες ακόμη. A town without a pity, indeed.

Morgan Geist - Ruthless City

Ο κύριος Geist είναι από το New Jersey, αλλά αγαπά το Detroit (έτσι τιτλοφορεί και το πρώτο track του album του, «Double Night Time», που κυκλοφορεί στις αρχές του Οκτώβρη). Με techno και παλιομοδίτικες synch-pop αναφορές, το όλο project μοιάζει με sequel του τελευταίου δίσκου των Junior Boys, αλλά χωρίς τη θλίψη εκείνων.

Άσχετο punchline. Evil clowns need love too.

Music for a better living #296

2008-08-21T20:11:00.002+03:00

Το καλοκαίρι φεύγει από πάνω μου σαν τα κομμάτια από το καμένο στον ήλιο δέρμα. Μπορεί και ν’ ακούγεται αισιόδοξο αυτό. Οπτικά, πάντως, δεν κολακεύει. Και τσούζει και λίγο...

Ο άτυχος αναγνώστης προσπαθεί ν’ αποκωδικοποιήσει τα ασαφή hints. Πως να ευνουχίσω τη χαρά του; Έξω νυχτώνει. Δεν έχει λήξει η «προθεσμία». Η μουσική πρέπει να’ ναι θετική.

Low Motion Disco - Things Are Gonna Get Easier

I may be wrong today. But I’ll be right someday. Πάντως, αύριο έχω καρδιολόγο. Αλήθεια. Τα λέμε οποιαδήποτε άλλη ώρα εκτός από τις έξι το απόγευμα, εντάξει;

Music for a better living #295

2008-08-19T21:44:00.003+03:00

Η ζωή είναι μια τρέλα. Σχεδόν όπως όταν ερωτεύεσαι. Ή και χειρότερα. Ποιος είμαι εγώ, για να ξέρω τι από τα δύο είναι χειρότερο; Εγώ πάντοτε τρελός θα παραμένω...

Northern Portrait - Crazy

Σε ένα ελαφρώς λιγότερο τρελό σύμπαν (κουβέντα να κάνουμε...), εάν ψάχνετε τους νέους Smiths αυτού του πλανήτη, αναζητήσατε το ΕΡ των Northern Portrait, «The Fallen Aristocracy». Είναι Δανοί. Ναι, το ξέρω. Τρελό.

Music for a better living #294

2008-08-17T21:53:00.002+03:00

Speaking of Iceland, άλλο ένα ηχητικό διαμαντάκι από τη μυστηριώδη νήσο. Συστήνεται ως Kira Kira, στην ουσία πρόκειται για την Kristin Bjork Kristjansdottir, ένα από τα ιδρυτικά μέλη της κολεκτίβας Kitchen Motors. Από το album «Our Map to the Monster Olympics» που κυκλοφόρησε τον Ιούλιο.

Kira Kira - Beach Box Disasters

Δύο απόπειρές μου να πνιγώ σε παραλία απέτυχαν οικτρά το τελευταίο weekend. Ούτε καν η οργισμένη ενέργεια της πλήξης δε μπόρεσε να με αποτελειώσει. Now, that’s what I call a disaster.

Μου ήρθε η διάθεση να γράψω ένα short story με punchline, «Ναι, τώρα που το λες, δεν αισθάνομαι να είμαι ο εαυτός μου τώρα τελευταία». Αλλά φοβάμαι πως θα το αφήσω μισό. Πολλά πράγματα είναι μισά τώρα τελευταία. Έριξα μιά ματιά σ’ ένα λεξικό και βρήκα μέχρι και τη λέξη «μισοπεθαμένος». Μεταξύ ζωής και θανάτου, λέει. Μ’ αρέσει. Θα το πάρω. Μη μου πείτε πως έχει και έκπτωση 50%!

Music for a better living #293

2008-08-17T21:22:00.002+03:00

Μικροί λόγοι για να χαμογελάς σε τούτο τον κόσμο, ενώ είσαι πασπαλισμένος με ενυδατικές κρέμες και δε θέλεις να σε ακουμπάει κανείς γιατί θα εκραγείς από το τσουρούφλισμα:

Emiliana Torrini - Fireheads

Από το «Me and Armini», το νέο album της γλυκύτατης Emiliana, που κυκλοφορεί στις 8 Σεπτεμβρίου. Έχει γεννηθεί στην Ισλανδία η κοπέλα, τι να κάνω;

Τόσα χρόνια και κανείς δεν έχει βάλει ένα χεράκι να με στείλει (και να μ’ αφήσει;) στο Ρέικιαβικ. Έχω και γενέθλια τον Οκτώβρη...

Music for a better living #292

2008-08-17T20:58:00.005+03:00

Το φετινό καλοκαίρι κάπως έτσι θα το χαρακτήριζα...

Scott Matthew - Amputee

Και οι πιθανότητες να γίνει ένα θαύμα (που να βράσω το 15αύγουστό τους και την Τήνο τους) μέσα στις επόμενες δύο εβδομάδες... ασ’ τα να παν’ στο διάολο. Εκτός κι αν υπάρξει μια νοητή παράταση του θέρους (έως όποτε προαιρείσθε) και αυταπατηθώ - πως η χαρά δεν είναι άλλο από μία προσμονή. Το οποίο θα ήθελα να παραμείνει μεταξύ μας. Εχεμύθεια, you know;

Music for a better living #291

2008-08-03T15:31:00.004+03:00

Σαν ένα τεράστιο ζαχαρωτό που έτρεχε στη σκηνή πάνω κάτω για να σου ξεφύγει πριν το ξετυλίξεις, η Bjork απέδειξε για άλλη μια φορά ότι, παρά τις «αστοχίες» των τελευταίων της albums, παραμένει μια εκπληκτική performer και ένα όνομα ισόβια σεβαστό στη μουσική βιομηχανία. Το κλείσιμο με «Hyperballad» και «Pluto» ήταν ένα μοναδικό tech πανηγύρι, αμπαλαρισμένο σε σημαίες, τρόπαια, κοστούμια και χρώματα που θα έκαναν κάθε μικρό παιδί να ξεχάσει για πάντα το τσίρκο και να μη θέλει να σταματήσει ποτέ η μουσική...

Το κόλλημα των ημερών έρχεται από τη Δανία, βαπτίστηκε Lulu Rouge, αποτελούνται από τους dj T.O.M. και dj Buda, είναι φίλοι του Trentemøller και κάνουν και remix στο τελευταίο single των Blank & Jones, με κάτι πολύ γνώριμα φωνητικά. Το ομώνυμο album τους, «Bless You», είναι totally recommended.

Lulu Rouge feat. Mikael Simpson - Bless You

Blank & Jones feat. Bernard Sumner - Miracle Cure [Lulu Rouge Remix]

Διασκεδάζω τόσο με το #1 στα singles του Billboard. «Φίλησα ένα κορίτσι και μου άρεσε, ελπίζω να μην πειράξει το γκόμενό μου», τραγουδάει με τρελό κέφι η Katy Perry, δε θυμάμαι να έχω ακούσει ξανά άλλο τόσο μαζικό lesbian anthem, στο airplay βρίσκεται στο #5, φαντάζομαι τους γονείς να κλείνουν τα ραδιόφωνα όταν θα παίζει... Κάπου στο βάθος, ακούω τους Beavis and Butthead να ξεσπούν σε χαχανητά, ενώ στο youtube ο κανιβαλισμός αλλάζοντας το φύλο στους στίχους δίνει και παίρνει.

Katy Perry - I Kissed a Girl [Jason Nevins Remix]

Γενικά, για να δεις κάτι «φυσιολογικό» στο Billboard, πλέον, πρέπει να ρίξεις μια ματιά στο dance singles sales chart, όπου μπορείς να πετύχεις από Animal Collective και Combichrist μέχρι Goldfrapp. Θεέ μου, πόσο dance είμαι, τελικά!

Music for a better living #290

2008-07-26T01:13:00.001+03:00

To παρών blog ετοιμάζεται να πετάξει για Κεφαλονιά, δεν θα λείψει πολύ, προς το παρόν βγάζει σπίθες, θέλει να εορτάσει με βεγγαλικά, χαίρεται και κατεβάζει μούτρα ταυτόχρονα, τι κατάσταση κι αυτή, να είσαι διαρκώς πάνω σε μια ζυγαριά και να μη μπορείς να τη φέρεις στα ίσα της, τι να φταίει, τι να φταίει, θα μπορούσε να άδει κανείς σε λαϊκό σουξέ, αλλά εγώ εκεί, στις σπίθες. Από αισιοδοξία.

The Bird and the Bee - Spark

Υ.Γ. Τελικά, εκείνες οι Bananarama ήταν μεγάλες πουτάνες!

Music for a better living #289

2008-07-19T00:31:00.003+03:00

Ο Abe και ο Red γίνονται τύφλα στο «Hellboy II» και σιγοντάρουν στο «Can’t Smile Without You» με τον Barry Manilow! Ένας σατανικός συνειρμός μου φέρνει στο νου το «When You’re Smiling (The Whole World Smiles With You)», κατά προτίμηση στην εκτέλεση του Louis Armstrong. Αλλά εμένα μου έχει κοπεί το χαμόγελο. Με πανσέληνο, σου λέει, τι να περιμένεις;

Barry Manilow - Can't Smile Without You

Louis Armstrong - When You're Smiling (The Whole World Smiles With You)

Βέβαια, στους κινηματογράφους, ο Joker του Heath Ledger είναι μέσα στα χαμόγελα! Οποία ειρωνεία...

Όνειρα γλυκά. Πάντα.

Music for a better living #288

2008-07-07T19:45:00.005+03:00

Σημεία των καιρών:

Είδα ξανά το «Mamma Mia!». Για τρίτη φορά. Εντάξει, τον άλλο μήνα πάλι... Διάβασα αρκετές αρνητικές κριτικές (εν αντιθέσει, όχι τόσες από το εξωτερικό). Δε δίνω την παραμικρή σημασία σε καραγκιόζηδες που αν πετύχουν τη «Θεία μου τη Χίπισσα» σε χιλιοστή επανάληψη στην τηλεόραση θα κολλήσουν και θα ξέρουν και τις μισές ατάκες απ’ έξω κι ανακατωτά, ενώ με τούτη την ταινία... «κλώτσησε» η αισθητική τους! Μου αρκεί που κάθε φορά που το έβλεπα αισθανόμουν ΤΟΣΟ χαρούμενος. ΟΚ, μπορεί να φταίνε και τα τραγούδια, τι να πω... Αλλά και η πλειοψηφία του κοινού γύρω μου αντιδρούσε με τον ίδιο χαζοχαρούμενο τρόπο, κουνιόταν ρυθμικά στα καθίσματα και ενίοτε άκουγα και κανά παράφωνο σιγοντάρισμα. Είναι μια από τις πλέον ελάχιστες φορές όπου μια ταινία ταιριάζει τόσο μοναδικά - και θετικά - με το καλοκαίρι. Peace.

Κάτι συμβαίνει με την ελληνική pop. Για να εξηγούμαστε, προτού σκάσουν παρατηρήσεις ή αναζητήσεις ενός αξιοπρεπούς μεγέθους κουβά από τους πιο ευαίσθητους, ομιλώ για καλλιτέχνες μαζικής κατανάλωσης και mainstream άσματα που μπορούν να γίνονται pop-ular, όχι για ονειρώξεις ανθρώπων από το μουσικό Τύπο, τα ραδιόφωνα ή μουσικόφιλους οι οποίοι βλέπουν στον ύπνο τους το κάθε «εναλλακτικό» κρούσμα - αποκάλυψη να πουλάει κατά χιλιάδες (αντί δεκάδων αντιτύπων) και να τ’ ακούει μέχρι κι η μάνα μου... Μιλάω για τα τελευταία «singles» του Χατζηγιάννη και του Ρουβά, κομμάτια που διαθέτουν ένα beat αρκούντως εθιστικό (για να μην πω αξιοπρεπές) σε βαθμό να σε κάνουν να κουνηθείς αμέριμνος για μερικά δευτερόλεπτα (μετά σου περνάει...). Το να αποδέχομαι δημοσίως μια τέτοια εξομολόγηση, αποτελεί δείγμα προόδου στην απεγνωσμένη προσπάθεια της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας να εξομοιώσει τον ήχο των ντόπιων καλλιτεχνών με οτιδήποτε ξενόφερτο, στο πλαίσιο της dance-pop, πάντοτε. Επίσης, το ότι τα κομμάτια αυτά δείχνουν ικανά να μειώσουν τη ζήτηση των μαζών προς τη λαϊκο-pop, σπέρνει μια κάποια αισιοδοξία στην ατμόσφαιρα. Μην ακούσω γκρίνιες. Από το τσιφτετέλι και το ανέβασμα στα τραπέζια, χίλιες φορές το «Έτσι σε Θέλω» ή το... «Και σε Θέλω»! Εδώ καταλαβαίνετε πως τα «καλά» νέα μόλις μας τέλειωσαν... Ο Χατζηγιάννης αντιγράφει τους Faithless του 1999 και «ένα είν’ το θέμα, σ’ αγαπώ», διότι αν δεν αρθρώσει το ρήμα σε ΟΛΑ του τα τραγούδια ο «Έλτον Τζον της Ελλάδος» θα έχουμε ομαδικές απόπειρες αυτοκτονιών! Ο Σάκης, δε, ανακυκλώνει το σουξέ του «Όλα Γύρω σου Γυρίζουν» με μια τάση να Madonna-φέρει, σε βαθμό αποθεωτικό όπως είδαμε και στα βραβεία του MAD, όπου το «Nothing Really Matters» πλανιόταν παντού... Ακολουθεί η - βγάζω μάτι - προφανής έλλειψη πρωτοτυπίας στο στίχο (κάθε επόμενη φορά που ακούς ξανά αυτά τα τραγούδια, ένα πέπλο μυστηρίου τυλίγει το σύνολο της στιχουργικής, διαφορετικά «στης ζωής μου τον γκρεμό» δίνεις τον τελευταίο ασπασμό και πηδάς), η οποία τα καθιστά σε αναλώσιμα σουξεδάκια του διμήνου. Αλλά, και πάλι, διατηρούμε το καλό μας πνεύμα και αναμένουμε εναγωνίως τη στιγμή όπου οι ελληνικές παραγωγές, πόσο μάλλον εκείνες που χαρακτηρίζονται ως «pop», θα ηχούν πραγματικά σημερινές και ουχί μιας δεκαετίας πίσω...

Ολόκληρη η άνωθεν παράγραφος ακυρώνεται με την πρώτη κιόλας φορά που θα δεις τη Μαντώ στο video clip - επιστροφή της, με look και ήχο Evanescence!

Ατόφιο post - σχόλιο της Ναταλίας Γερμανού από «event page» για DJ set της, στο facebook: «Tha to koinopoiiseis kapws Sam oti no more laika, paizw pia mono dance, ellinika + xena anameikto?». Για να είστε ήσυχοι, δηλαδή...

Donna Hightower - If You Hold My Hand

Για να μη νομίζεις πως έξω είναι και πολύ καλύτερα τα πράγματα, πάρε και μια mainstream-ιά του φετινού καλοκαιριού, στο πιο αυθεντικό της (ποια η διαφορά, δηλαδή, κάτι bpm άλλαξαν και πρόσθεσαν μια δόση εκσυγχρονισμένης «βαβούρας» από κάτω...), το έχει πει και η Dolly Parton αλλά το παρών blog παριστάνει ακόμη το «ποιοτικό» (μέχρι να πέσει το post για το «9 to 5» σε διασκευή της Μπέσσυ Αργυράκη, πιθανότατα). Handsfree, σηκώνω και τα χέρια ψηλά άμα λάχει, κάτι φταίει με τη θερμοκρασία ή είναι που πήγα χτες βράδυ στο Μαραθώνα και δεν πήδησα - στα φωτισμένα νερά του φράγματος, λέμε!

Music for a better living #287

2008-06-30T12:01:00.010+03:00

Η προηγούμενη Παρασκευή ήταν κάπως περίεργη. Εγώ έπρεπε να είμαι στο εξωτικό Lagonisi για το «Mamma Mia!», ενώ η υπόλοιπη Αθήνα και διάφορα περίχωρα είχαν στρατοπεδεύσει στην Πανεπιστημίου και το ΟΑΚΑ για ένα (άντε, έως και έξι...) εισιτήριο της Madonna. Το ότι η προπώληση δεν ήτο εφικτή μέσω internet ήταν το πιο εύκολο στοίχημα της χρονιάς, φυσικά.

Περιττό να πω ότι, αν βρισκόμουν στο κέντρο εκείνες τις μαρτυρικές ώρες, θα στηνόμουν... ουχί στην ουρά αλλά απέναντι από το Ticket House για να θαυμάσω την ελληνική χάρη και λεβεντιά. Κι όχι που δεν είχα την κράση για το απαιτούμενο πεντάωρο (μέσος όρος αναμονής), I survived «Che», θυμάσαι;

Πάντως, στα βραδινά δελτία ειδήσεων, το γεγονός πως η Μέριλ Στριπ, ο Πιρς Μπρόσναν, ο Κόλιν Φερθ, μέχρι και ο Μπιόρν και ο Μπένι από τους ABBA βρίσκονταν στο λεκανοπέδιο Αττικής καταποντίστηκε από τον οδυρμό και το λαϊκό ξεσηκωμό για τα εισιτήρια της Madonna! Αν είχαμε και κανά νεκρό υπό άγνωστες συνθήκες και αγκαζέ κλίμα αγρίων διαπληκτισμών με ολίγη από τραυματισμούς (π.χ. αιμορραγία από βίαιη αφαίρεση συνθετικών νυχιών), θα ήταν πρώτο θέμα για μια εβδομάδα και δε θα χρειαζόταν να βγει και στις κάμερες η Δήμητρα Ματζούκα.

Το επόμενο μεγάλο πρόβλημα που θα βιώσουν όσοι θελήσουν να πάνε στη συναυλία της Madonna είναι, προφανέστατα, οι «τρελές» που θα κάνουν ολονυκτία στο ΟΑΚΑ, για να μπουν πρώτες «στην πίστα», με την ελπίδα να λάβουν το άγγιγμα της Θεάς (ή να σκίσουν καμιά παγιέτα κι ότι άλλο προσεγγίσει το εξ επαφής). Αυτό, ειλικρινά, δεν ξέρω πως θα το αντιμετωπίσουμε και μπορώ να σου πω ότι με εκνευρίζει περισσότερο κι από την ιδέα να τραγουδούσε η Βίσση support (κλασικό urban legend σε κάθε μεγάλη συναυλία pop καλλιτέχνη στην Αθήνα). Ή να έβγαινε η Ζήνα με medley της Kylie.

Εμένα, πάντως, δε μου το βγάζεις από το μυαλό. Αφού έχει ανάμιξη και ο ΑΝΤ1 στη συναυλία, από κάπου βλέπω να ξεπετάγεται η Βανδή με το Φοίβο. Αν δείτε τίποτε μεγάλους θάμνους – ζαρντινιέρες να κινούνται από καμιά μεριά της σκηνής, μην πείτε πως δεν το είχα προβλέψει...

Κατά τα άλλα, το κινηματογραφικό «Mamma Mia!» έρχεται στην Ελλάδα, με πρωτιά στον κόσμο, αυτή την Πέμπτη. Παράκληση: μη φύγετε στα end credits, η Μέριλ και οι φίλες της τραγουδάνε τα encore.

Paradox - S.O.S.

Χμμμ... Κάπως έτσι θα ακούγονταν οι ABBA αν ήταν «μέταλλα», λοιπόν!

Music for a better living #286

2008-06-29T22:20:00.002+03:00

Τι πρέπει να γνωρίζω για το φάρμακο που μου χορήγησε ο ιατρός μου; Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της αυξημένης αρτηριακής πίεσης αγνώστου αιτίας, λέει. Καλά, δεν πειράζει. Αντί για χάπι, απόψε θα πάρω μεγαλύτερη δόση pop.

The Foxglove Hunt - That's Getting Personal

Από το Phoenix της Arizona, ένα synth-pop duo που έχει για θεούς τους Pet Shop Boys μέχρι και τους Psychedelic Furs (στο album τους, «Stop Heartbeat», διασκευάζουν το «Love My Way»). Με vintage πλήκτρα και ολίγη από κιθάρα, προστίθεται στα αγαπημένα soundtracks του φετινού καλοκαιριού. Να τους ψάξετε, παρακαλώ.

Αφιερώνεται στη Ν. που ήταν μια γλύκα στα καρό και στα χαμόγελα με αυτό το κομμάτι χθες το πρωί, μετά ευχαριστιών προς τον Δ. για τις συστάσεις.

Όνειρα γλυκά.

Music for a better living #285

2008-06-29T21:44:00.003+03:00

Νοσταλγώντας καλοκαίρια κι εποχές όπου ακούγαμε τραγούδια, τα οποία έχουν γίνει ένα με παλιές φωτογραφίες ή τις θολές εικόνες από αναμνήσεις που παλεύουμε να συγκρατήσουμε, μαζί με στίχους που ακόμη μας κάνουν ν’ ανοιγοκλείνουμε τα χείλη... Κοινώς, ποτέ καλοκαιράκι χωρίς τους Beloved.

The Beloved - Missing You

Ξεκίνησαν ως η τετραμελής μπάντα The Journey Through στα μέσα της δεκαετίας του ’80, λιγόστεψαν σε μέλη καθώς η επιτυχία δεν ήρθε ποτέ και, κάπου στα 1988, ο Jon Marsh και ο Steve Waddington παρασύρονται από το rave κλίμα της εποχής στο Λονδίνο και αλλάζουν προσανατολισμό και ήχο. Το χορευτικό ambient cool του «The Sun Rising» εισβάλλει σε heavy rotation στο ευρωπαϊκό MTV, ακολουθούμενο από το international σουξέ του «Hello». Όλα προερχόμενα από το πρώτο τους album, το «Happiness» (1990), μια πραγματική Βίβλο της dance/pop σκηνής μέχρι σήμερα. Άλλα δύο singles (το «Your Love Takes Me Higher» και το επικά λυρικό «Time After Time») προκύπτουν από το ίδιο album, το οποίο την ίδια χρονιά θα αποκτήσει κι ένα «αδελφάκι», τη remix version του με τίτλο «Blissed Out» (εδώ περιέχεται το non album track «It’s Alright Now», μεγάλη προσωπική πώρωση και για πολλά χρόνια επίλογος σε DJ sets).

To 1993, ο Marsh και η σύζυγός του Helena εμφανίζονται ως οι Beloved και το album τους «Conscience» απογοητεύει τους κριτικούς με την απλότητα ή την αφέλειά του. Το πρώτο single, «Sweet Harmony», συνοδεύεται από κάποιο σχετικό controversy, καθώς στο music video εμφανίζονται επιμελώς... γυμνοί ο Marsh και κάμποσα μοντέλα. Ο ήχος τους γίνεται όλο και περισσότερο χορευτικός, με αποκορύφωμα το album «Χ» (1996), με το οποίο κλείνουν και την καριέρα τους. Εκεί περιέχεται το «Missing You», που θα συνοδεύει πάντοτε ένα αίσθημα νοσταλγίας για τους Beloved.

Φήμες (και μόνο, τελικά) θέλουν το συγκρότημα να επιστρέφει με νέο δίσκο εδώ και μερικά χρόνια, ενώ ο Marsh είναι πλέον περισσότερο αφοσιωμένος στην οικογένειά του και τις εμφανίσεις του ως DJ (έχει κυκλοφορήσει και μερικές mixed συλλογές στα zeroes).

Music for a better living #284

2008-06-24T14:54:00.012+03:00

WOW!!!

Music for a better living #283

2008-06-21T16:48:00.002+03:00

10 πράγματα που μπορεί να σου συμβούν αφού δεις το «WALL-E»:

1. Θα θέλεις να του/της πιάσεις το χέρι.
2. Θα ψάχνεις απεγνωσμένα το soundtrack του «Hello, Dolly»!
3. Θα μιλάς παράξενα...
4. Θα θέλεις ν’ αγοράσεις την όποια μαλακία που θα σου απαντάει με το όνομα «Waaall-eeeeeeeeeeeeeeeee».
5. Θα περιμένεις να ξεκινήσει η επόμενη προβολή...
6. Θα φυτεύεις γλάστρες.
7. Θα γίνεις υπέρμαχος της ανακύκλωσης.
8. Θ’ ανοίξεις σελίδα για group τρελαμένων fans στο facebook.
9. Θα σε πιάσει μεγαλύτερη κατάθλιψη για τη μοίρα του ανθρώπινου είδους.
10. Θα σκεφτείς πως η Cher είναι μακρινή εξαδέλφη του Wall-E...

Για ακόμη μια φορά, το δημιουργικό επιτελείο της Pixar μας δίνει και καταλαβαίνουμε πως πρόκειται για τους μοναδικούς ανθρώπους στο Χόλιγουντ που ΑΓΑΠΑΝΕ τη δουλειά τους.

Ευχαριστούμε.

Music for a better living #282

2008-06-03T23:02:00.007+03:00

Από τον όμορφο και φιλήσυχο κόσμο της κινηματογραφικής διανομής και «βιομηχανίας» στην Ελλάδα. Σημερινό «πρωτοσέλιδο» της online έκδοσης του Screen International. Οι Goddamn Electric Bill προσθέτουν τη μελωδία που θα συνοδεύσει ακόμη πιο όμορφα την ανάγνωση του θέματος. Χαμένος στο ζωολογικό κήπο. Μ’ αρέσει.

Greece's Odeon sues newspaper over "defamation" in film review

Alexis Grivas in Athens

03 Jun 2008 16:32

The divide between critics and the film industry took an unprecedented turn in Greece this week as Manos Krezias, the head of the local production/distribution/exhibition powerhouse Odeon, filed a lawsuit against Giannis Zoumboulakis, film critic of the Athens daily newspaper To Vima as well as against Christos Memis, editorial director of the newspaper.

Claiming about $386,090 (Euros 250,000) in damages, Krezias accuses the defendants of defamatory slanderand tarnishing of Odeon's reputation. The company's press officer told ScreenDaily.com in an official statement that "Odeon has no problem with any negative reviews and backs film critics' free expression. Odeon's reaction was due to the defamation and the lies, included in the (Zoumboulakis) film review published March 9 concerning the local title Just Separated."

Zoumboulakis, when contacted by Screen, stressed that "what I described in the review, the tendency by producers to update old formulas which guarantee the box office success of commercial fare, is just a criticism of such formulas and the ensuing films. I had no intention whatsoever of damaging Odeon's reputation."

Zoumboulakis -- and similar criticism from other reviewers -- refers to the proliferation again this year of local comedies and entertainment fare at top positions of the local box office.

The Odeon move comes after last year's controversy that critic Ilias Frangoulis, at the weekly free-press mass circulation Athens Voice, was sacked by his editor when Odeon decided to stop advertising in the paper because of his reviews. Odeon resumed placing advertisements in the paper once the reviewer was replaced.

More recently, Zoumboulakis, prior to the lawsuit, had been barred from Odeon press screenings and junkets. The reviewer of another prestigious Athens daily was barred from talent interviews arranged by Odeon at the recent Cannes film festival as the company was unhappy with his reviews.

Reactions from different sectors of the local film community, concerning the Odeon lawsuit range from condemnation to mild approval.

Art-house distributors, such as Peggy Karatzopoulou(PCV) and George Stergiakis (AMA) are opposed to the suit. Karatzopoulou, Greek representative at and member of the board of Europa Distributors as well as member of the board of the Union of Greek film distributors (EDIKTE) told ScreenDaily: "I totally disagree with such extreme measures as lawsuits. I believe in collaboration between all sectors of the film community and I advocate a negotiated solution to this matter."

Stergiakis adds: "I disagree with such developments. We cannot persecute film critics whenever they produce negative reviews and adulate them when they write positively for films we distribute."

Takis Veremis, general manager of the audiovisual sector at the Audiovisual production/distribution/exhibition powerhouse adopts a cautious approach: "A film reviewer should be free to express his opinion on a film. However if the publication is slanderous and affects the reputation of the company involved then the company has the right to defend itself," he said.

Andreas Tyros, president of the Greek film critics union (PEKK), said that film critics need to take a common stand against the lawsuit. PEKK is due to shortly issue an official statement.

Το κακό με τα media του εξωτερικού είναι ότι δε μπορείς να πάρεις ένα τηλέφωνο και να «εξαφανίσεις» ένα άρθρο...

Goddamn Electric Bill - Lost in the Zoo

Sweet dreams (are made of this).

Music for a better living #281

2008-05-26T11:27:00.006+03:00

Η δεύτερη καλύτερη ταινία που είδα φέτος προέκυψε στην κόψη της... υπομονής μου, στο 61ο Φεστιβάλ των Καννών. Μια μέρα πριν εγκαταλείψω την Κρουαζέτ, ο Charlie Kaufman μου πέταξε μια ναπάλμ στο μυαλό και την ψυχή με το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, «Synecdoche, New York». Μια από τις σπουδαιότερες ταινίες που έχω δει ever, για τη ζωή, την τέχνη και τον αναπόφευκτο θάνατο. Μπορεί να μην πήρε βραβεία από τη «γεια σου» Επιτροπή, αλλά θα ακουστεί ξανά στα Όσκαρ. Το soundtrack του Jon Brion αναζητείται κολασμένα!

Ελάχιστες ταινίες ξεχώρισα που μπορούν να αφορούν στο κοινό και κάλυψαν αρκούντως τα γούστα μου. Ο Φοίνικας του Laurent Cantet, ο αλλόκοτα αγέραστος Clint Eastwood με μια συγκλονιστική ιστορία στα χέρια του, η Χρυσή Κάμερα του «Hunger» (κι ας έκλεινα λίγο τα μάτια προς το τέλος, εξαιτίας των απωθητικών εικόνων...) και ο Χιλιανός «Tony Manero» από το Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών, που σκοτώνει κανονικά για να πραγματοποιήσει το όνειρό του (κάλλιστα μπορείς να φανταστείς με τι έχει σχέση).

Μεγαλύτερη απάτη στην ιστορία των Καννών, οι 4 ½ ώρες του «Che», η προβολή του οποίου συνοδεύτηκε από διάλειμμα, για να μας διανέμουν survival kit με σαντουιτσάκι, νερό και γκοφρετάκι, μπας και βγούμε ζωντανοί από το δεύτερο μέρος... Θα παραγγείλω ένα «I SURVIVED CHE» t-shirt να το φοράω του χρόνου στο Φεστιβάλ, τιμή μου και καμάρι μου!

Κατά τα άλλα, τόσο σκατό μαζεμένο δε θυμάμαι από πότε έχω να δω στις Κάννες.

No shit! Οι Ting Tings πήγαν νούμερο ένα στη Μεγάλη Βρετανία! Υπάρχει ακόμη καλό γούστο στα charts;

Speaking of καλό γούστο, για πρώτη φορά στη ζωή μου ψήφισα για τραγούδι της Eurovision! Ισπανία, εννοείται.

Rodolfo Chikilicuatre - Baila El Chiki Chiki

Σε περίπτωση που δε γουστάρεις chiki chiki, κάποιος να φωνάξει el Robocop να σε μαζέψουν.

Music for a better living #280

2008-05-13T00:04:00.008+03:00

Εμφανίζονται ως τρίο στο διαγωνισμό τραγουδιού Melodifestivalen της Σουηδίας. Ήταν 1979 και τους έλεγαν ακόμη Ola+3. Δεν κερδίζουν, όμως, η συνεργασία τους σταθεροποιείται και η ονομασία της εξαμελούς (με τον keyboard-ίστα Tim Norell να μην εμφανίζεται ποτέ σε live ή εξώφυλλα δίσκων!), πλέον, μπάντας τους αλλάζει σε Secret Service. Το πρώτο album, που κυκλοφορεί την ίδια χρονιά, γίνεται χρυσό στη Σκανδιναβία και το 1982 έχουν το μεγαλύτερο hit της καριέρας τους σε ολόκληρη την Ευρώπη με αυτό το τραγούδι.

Secret Service - Flash in the Night

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, οι Norell και Ola Håkansson αρχίζουν να γράφουν και να κάνουν παραγωγή για λογαριασμό διαφόρων καλλιτεχνών της χώρας τους (μέχρι και με την Agnetha των ABBA), ενώ η μπάντα διαλύεται οριστικά το 1987. Αυτά τα δύο μέλη των Secret Service, μαζί με το νεοφερμένο Anders Hansson, εξελίσσονται σε mega τρίο παραγωγών της Σουηδίας. Το 1992, ο Håkansson ιδρύει την Stockholm Records και οι τρεις τους είναι υπεύθυνοι για αρκετές από τις επιτυχίες των Cardigans και των Army of Lovers.

Τους θυμήθηκα βλέποντας την πρώτη αριστουργηματική ταινία του 2008, καθώς το «Flash in the Night» ακούγεται σε μια απόλυτη σκηνή ανθολογίας για το είδος του φιλμ. Περισσότερες λεπτομέρειες το χειμώνα.

Τρελό σουηδικό trip or what;

Υ.Γ. Ο τουρίστας μετακομίζει Γαλλία μέχρι το τέλος της επόμενης εβδομάδας κι ως τότε θα έχει χρόνο μόνο για ταινίες. Take care. Και όνειρα γλυκά...

Music for a better living #279

2008-05-10T14:33:00.003+03:00

Η «Sally Shapiro» είναι το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο ενός duo από τη Σουηδία. Εκείνος είναι ο συνθέτης και παραγωγός Johan Agebjörn, εκείνη... η ανώνυμη και τόσο ντροπαλή τραγουδίστρια που δεν εμφανίζεται ποτέ σε live ή δεν ηχογραφεί αν υπάρχει άλλος άνθρωπος παρών στο ίδιο δωμάτιο! Βρέθηκαν το 2001, δούλευαν στο ίδιο γραφείο και, τα Χριστούγεννα του 2004, ο Johan την άκουσε να τραγουδάει τα κάλαντα και κατάλαβε πως αυτή ήταν η φωνή που έψαχνε για τις παλιομοδίτικα synth-o-pop συνθέσεις του (προς ενημέρωση «αθώων» ακροατών, ο τύπος είναι τρελός fan της Italo disco!). Έχουν κυκλοφορήσει ένα album, το «Disco Romance», ενώ φέτος έχουν δύο remixed CD’s, όπου συμμετέχουν και «πειράζουν» τα τραγούδια τους οι Junior Boys, Holy Fuck, Russian Futurists, Lindstrom και Juan Maclean, μεταξύ άλλων. OK, wow και τα λοιπά.

ΠΡΙΝ: Sally Shapiro - Jackie Jackie [Spend This Winter With Me]

ΚΑΙ ΜΕΤΑ: Sally Shapiro - Jackie Junior [Junior Boys Remix]

Sally Shapiro, μου το πήρες το μυαλό...

Υ.Γ. Μήπως να πάω να ζήσω στη Σουηδία;

Music for a better living #278

2008-05-07T14:56:00.002+03:00

Πόση δυστυχία πρέπει να κουβαλάει κανείς μέσα του έτσι ώστε να αποκαλεί το τελευταίο album των Portishead «αριστούργημα»; Ολόκληρο, σερί, ακόμη δεν έχω καταφέρει να το ακούσω. ΔΕΝ γίνεται. Πρόκειται περί τερατουργήματος! Στο φινάλε, πάνω σε τι χτίστηκε όλος αυτός ο μύθος που περιβάλλει τους Portishead; Σε samples μόνο; Χαρήκαμε. Αντίο. Ή... τα τρία.

Από την άλλη, τέσσερα να’ ναι τα λεπτά του Timbaland, για τον οποίο εύχομαι να πεθάνει από λόξιγκα μια μέρα. Σύντομα, παρακαλώ. Είναι λυπηρό να βλέπεις τη Madonna, το μοναδικό pop icon που υπάρχει στη μουσική βιομηχανία, να σέρνεται πίσω από κάτι τελειωμένους της σκυλαραπιάς για να πουλήσει στα States αντί να φτιάχνει καινούρια trends… Γαμημένο Billboard!

Το χαμόγελο της Καγιά είναι φορεμένο πάνω της με καλούπι; Δε γίνεται διαφορετικά. Αν προσπαθήσεις να το κάνεις κι εσύ για κάμποση ώρα ή θα βρεθείς με την κάτω γνάθο στο πάτωμα από το μούδιασμα ή θα είσαι νεκρός ή μπορείς να διεκδικήσεις το ρόλο του Joker σε προσεχές κάστινγκ του «Batman».

Σε περίπτωση που αγωνιάς να δεις το «Speed Racer», σε συμβουλεύω να κρατάς και σακούλα ανά χείρας. Θα σου βγει σε αποχρώσεις του ουράνιου τόξου, με τελείωμα σε ντεγκραντέ.

M83 - Couleurs [Jori Hulkkonnen Remix]

Μόλις χθες θυμήθηκα πως ο Αγγελόπουλος δεν θα είναι στις Κάννες φέτος γιατί ακόμη μοντάρει. Πως το γλίτωσα κι αυτό;

Ας κάτσω να δω ένα ταινιάκι με Ναζί στρατιώτες ζόμπι στο DVD μπας και συνέλθω, γιατί έχει κι αυτόν τον παλιόκαιρο έξω...

Music for a better living #277

2008-05-06T11:24:00.003+03:00

Και τότε το συναίσθημα γέννησε τη μουσική...

Amina - Fjarskanistan

Για να καλύπτει το κενό.

26. Μετράς;

Music for a better living #276

2008-05-02T20:17:00.004+03:00

Ο Mark Vidler εξακολουθεί να είναι ο ΘΕΟΣ στο mash-up.

Ένα από τα τελευταία του κατορθώματα - «ιεροσυλία» είναι ο συνδυασμός Luther Vandross («Never Too Much») με... REM («Orange Crush»). Το αποτέλεσμα είναι μια τρελή φανκιά που σε κάνει να αισθάνεσαι πως το καλοκαίρι ήρθε - πριν τολμήσεις να πατήσεις το repeat.

GHP - Luther’s Orange Crush

Παίζει και σε αναπάντεχο video εδώ! Και αύριο το βράδυ, κάπου στην Ιπποκράτους*, λέει...

* Ιπποκράτους 33, κατά τις 11 το βράδυ, ΟΚ;

Music for a better living #275

2008-04-11T11:05:00.005+03:00

For common people.

Music for a better living #274

2008-04-07T12:50:00.007+03:00

Θαλπωρή.

Από τότε που δεν ήταν πια μαζί, ο Θ. είχε προβλήματα πολλά. Αϋπνίες βασανιστικές πάνω απ’ όλα. Τίποτα δε μπορούσε να τον κάνει να κλείσει μάτι. Να βρει τη γαλήνη. Η απουσία του πιο αγαπημένου του προσώπου λες και ήταν καταστροφική.

Αρκετά συχνά, στη μέση της νύχτας, ο Θ. ντυνόταν πρόχειρα, έβαζε μπρος τη μηχανή και οδηγούσε το αυτοκίνητό του με προορισμό μια γνώριμη γειτονιά. Πάρκαρε πάντοτε μερικά στενά μακριά και περπατώντας έφθανε έξω από το ίδιο σπίτι. Μέσα σκοτάδι, σχεδόν πάντα. Ήταν τόσο αργά για να βρει φώτα ανοιχτά... Ο Θ. χάζευε το σπίτι με τις ώρες. Κι όταν έκανε κρύο πολύ, γυρνούσε πίσω στο αμάξι. Έβαζε τη θέρμανση και κοιτούσε ξανά εκείνο το σπίτι. Από απόσταση, αλλά με θέα και προοπτική που του επέτρεπαν να παρατηρεί τα πάντα. Μονάχα αυτό τον χαλάρωνε τις περισσότερες βραδιές. Να στέκεται απ’ έξω και να φαντάζεται τη ζωή μέσα.

Υπήρξαν φορές που κάτι σα να τον έκαιγε βαθιά. Ίσως η επιθυμία να πλησιάσει όλο και πιο κοντά. Να χτυπήσει το κουδούνι. Και με όσο θράσος μπορούσε να βρει, να περιμένει έξω από την πόρτα. Ναι, υπήρξαν στιγμές που τη δύναμη να το κάνει την είχε βρει. Έτσι νόμιζε. Κι ύστερα το έβαζε στα πόδια. Έκανε κύκλους γύρω απ’ το τετράγωνο, πήγαινε και πιο μακριά ακόμη. Ποτέ πάνω στο δρόμο, όμως. Όσο πιο κρυφά γινόταν, ανάμεσα σε δέντρα και θάμνους, αποφεύγοντας το όποιο φως. Για να καταλήξει και πάλι έξω από το ίδιο σπίτι.

Ήταν μια από εκείνες τις νύχτες. Και ο Θ. ντύθηκε, κατέβηκε μέχρι το γκαράζ, κάθισε στη θέση του οδηγού, αλλά... ως εκεί. Το κλειδί δεν το’ βαλε στη μηχανή. Από την τσέπη του παλτού τράβηξε μονάχα μια φωτογραφία. Ήταν μια από εκείνες που έβγαζε έξω από το σπίτι. Το γνωστό σπίτι. Την ακούμπησε με προσοχή πάνω στο παρμπρίζ. Και κοντοστάθηκε γεμάτος σκέψεις, σα να φόρτιζε τις μπαταρίες του με αισθήματα που ξεχείλιζαν μέσα από τη φωτογραφία. Έμεινε εκεί μέχρι το πρωί.

Κανείς δε μπήκε στον κόπο να σκεφτεί κάτι δολοπλόκο. Ο Θ. είχε πεθάνει από τις αναθυμιάσεις. Όχι και τόσο ευχάριστος θάνατος. Αλλά οι αστυνομικοί που τον βρήκαν σάστισαν. Με το χαμόγελό του. Δεν είχαν ξαναδεί αυτόχειρα να «φεύγει» τόσο ευτυχισμένος. Μπροστά σε μια φωτογραφία που έδειχνε ένα σπίτι. Το δικό του σπίτι. Το σπίτι όπου τον βρήκαν.

Αναδημοσίευση από το τεύχος Απριλίου 2008 του Πολιτιστικού Οδηγού Θεσσαλονίκης & Βορείου Ελλάδος. Το π διέκοψε την κυκλοφορία του ως έντυπο και, πλέον, μπορεί να διαβάζεται μονάχα από οθόνες υπολογιστών... Διάδωσέ το.

Η φωτογραφία ανήκει στο φιλμ του Christopher Petit «Radio On» (1980) και, ναι, είναι η αφίσα που θέλω να «φάω» από το bar Θερμαϊκός εδώ και τόσα χρόνια! Έξω από το παρμπρίζ ακούγεται το «Beloved» των VNV Nation.

Η «Θαλπωρή» είναι μια από τις «Σύντομες Ζωές» ενός κάποιου τουρίστα.

Music for a better living #273

2008-03-28T13:31:00.014+02:00

Here we go. Arling & Cameron. Για απόψε.

Music for a better living #272

2008-03-22T02:33:00.002+02:00

Ευχαριστώ, Criterion. Αλλά, διάβολε, πρέπει να περιμένω μέχρι τον Ιούνιο!

Απόψε πήγα σ’ αυτό το «ΑΩ», στο Παλλάς. Δεν έχω ξαναδεί κόσμο να φεύγει τρέχοντας από παράσταση. Μέχρι που έπεφταν από τη βιασύνη, σε διαδρόμους και σκαλοπάτια... Η καλλιτεχνική διεύθυνση γαμάει. Και η Λένα Κιτσοπούλου, επίσης. Αλλά ο «ποιητής» κάτι είχε πάρει. Μαζί με Μπόρχες. Όχι ο καλύτερος συνδυασμός...

Τελευταίο κομμάτι για μια νύχτα με τέλειο φεγγάρι. Νομίζω πως θα φτάσω ως το κρεβάτι με χορευτικά βήματα.

The Beat - Can’t Get Used To Losing You

Σφύρα μια καληνύχτα, αύριο λέω να τα σπάσουμε.

Music for a better living #271

2008-03-19T00:04:00.002+02:00

Οι Blancmange πήραν το όνομά τους από έναν συγκεκριμένο τύπο... πουτίγκας. Σχηματίστηκαν στα τέλη του ’70 από τους Neil Arthur (φωνητικά, κιθάρα), Stephen Luscombe (keyboards) και Laurence Stevens (ο ντράμερ που αντικαταστάθηκε νωρίς από… ένα drum machine). Πρωτοεμφανίστηκαν με το όνομα L360 και συμμετείχαν σ’ ένα compilation για συγκροτήματα που δεν είχαν υπογράψει ακόμη συμβόλαιο με δισκογραφική, ανάμεσα στους Depeche Mode και τους Soft Cell. To 1982 κλείνουν συμβόλαιο με τη London Records και κυκλοφορούν δύο singles που τους φέρνουν κοντά στο top 40 της Μεγάλης Βρετανίας. Προς τα τέλη της ίδιας χρονιάς το debut album τους, «Happy Families», υποστηρίζεται από την επιτυχία του «Living on the Ceiling», το οποίο ανεβαίνει ως το νούμερο 7 στο επίσημο singles chart.

Blancmange - Living on the Ceiling

Ακολούθησαν άλλα δύο top 10 singles και μια διασκευή στο «The Day Before You Came» των ABBA. Κυκλοφόρησαν ακόμη δύο albums, το 1984 και το 1985, για να διαλυθούν ένα χρόνο αργότερα.

Το 7 inch του «Living on the Ceiling» (εισαγωγής από το Happening της Χαριλάου Τρικούπη) το φυλάω ακόμη σαν θησαυρό. Τέτοιο κόλλημα με το κομμάτι...

Να προσέχετε ότι αγαπάτε. Καληνύχτα.

Music for a better living #270

2008-03-17T17:50:00.005+02:00

Φαντάσου να βρίσκεσαι εν κινήσει σ’ ένα βουνό, με το μισοφέγγαρο να φωτίζει αμυδρά τη θάλασσα κάτω σου, και να αισθάνεσαι πως το αμάξι αιωρείται κάπου ανάμεσα στο επίγειο σκότος και τ’ αστέρια που με το ζόρι σου θυμίζουν το πραγματικό σου υψόμετρο. Και, όλως περιέργως, ν’ ακούς βαλς! Δεν θα το χόρευες;

George Fenton - The Grand Central Waltz

Από εκείνη την υπέροχη σκηνή στο σταθμό των τρένων. Στο «The Fisher King» του Terry Gilliam.

Την προσγείωση ακόμη την περιμένουμε...

Υ.Γ. Η ελληνική επαρχία πάντοτε με συναρπάζει. Όχι, όμως, τόσο ώστε ν’ αποτολμήσω μια επίσκεψη στο... Τούμπανο Club!

Music for a better living #269

2008-03-09T20:27:00.003+02:00

Ο Lee Hazlewood σηκώνει τα χέρια ψηλά! Φαντάσου...

Lee Hazlewood - When a Fool Loves a Fool

Χθες το βράδυ μου ζητούσαν Falco, Sandra και... Phil Collins! Αρκετά συχνά το αποκριάτικο κλίμα με τρομάζει.

Απόψε λέω να πάω σε μασκέ πάρτι. Θα ντυθώ media celebrity. Μα φοβάμαι πως, όσο και να προσπαθήσω, θα με αναγνωρίσουν.

Music for a better living #268

2008-03-04T11:58:00.006+02:00

Ελλείψει soundtrack από το «Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους» των Coen (που βγαίνει στους κινηματογράφους επίσημα αυτή την Πέμπτη), ένα από τα ελάχιστα τραγούδια που ακούγονται στο φιλμ. Τραγουδά η Lola Beltrán, μια από τις κορυφαίες μορφές της μεξικανικής ranchera (παραδοσιακή, υπο-κατηγορία φολκλόρ για τα λαϊκότερα κοινωνικά στρώματα που άνθισε στη δεκαετία του ’30). Η Lola la Grande, όπως την αποκαλούσαν οι συμπατριώτες της, γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου του 1932 και εκτός από την τραγουδιστική της καριέρα κατάφερε να γίνει και star της μεγάλης οθόνης (πρώτη εμφάνιση το 1954). Στις δεκαετίες του ’70 και του ’80 κατέκτησε μέχρι και τις σαπουνόπερες, ενώ είχε και δικό της τηλεοπτικό show.

Lola Beltrán - Las Mañanitas

Η Lola Beltrán πέθανε στις 24 Μαρτίου του 1996.

Κάτι τρέχει με το Μάρτη, by the way.

Υ. Γ. ΟΚ, το soundtrack του Carter Burwell δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν και οι «διαρροές»... Άρπαξε αυτό τώρα και τσιμουδιά!

Carter Burwell - Blood Trail

Music for a better living #267

2008-03-03T14:20:00.002+02:00

Το πρώτο υποψήφιο για τα καλύτερα singles του 2008 κυκλοφόρησε σήμερα. Περισσότερα για τους Ting Ting’s στο άρθρο εδώ. Το music video του κομματιού εδώ. Περισσότερα a-a-a-a-a-a-a-a εκεί έξω.

The Ting Ting's - Great DJ

Τα drums ακόμη τα ψάχνω.

Υ.Γ. Ζεις;

Music for a better living #266

2008-03-01T22:19:00.003+02:00

Αν ξανακούσω τη λέξη «Μακεδονία», θα πάω να γαμήσω στο σπρέι το Λευκό Πύργο.

Προβληματίζομαι με την πρόθεσή μου να μετατρέψω το σπίτι μου σε ανεξάρτητο κράτος (πείτε το και κρατίδιο, εντάξει!). Δεν έχω βρει ακόμη τη σημαία για να ολοκληρώσω την πρόταση.

Τόσα χρόνια το κάνω, αλλά νομίζω πως είναι η πρώτη φορά που βαπτίζω (στα ελληνικά) Όσκαρ καλύτερης ταινίας. Μου άρεσε που το άκουγα συνέχεια από τα media (ψωνάρα). Η επιλογή είχε και τις ευλογίες του μεταφραστή της ελληνικής έκδοσης του βιβλίου του Cormac McCarthy, ευχαριστώ. Αυτά επειδή άκουσα κάτι «κυρίες» να σχολιάζουν περί άτυχης «μετάφρασης»... Ας απευθυνθούν στο studio, το οποίο συμφώνησε επίσης.

Εδώ και μέρες προσπαθώ να επιβάλλω τη νέα μόδα της γάζας ως πάνα – βρακάκι, αλλά κανείς δε τσιμπάει. Κωλοκατάσταση...

Ακόμη και γαριδάκια αρνούμαι να φάω, πλέον. Φοβάμαι μην πεταχτεί ο Λαζόπουλος από το σακουλάκι.

Το τραγούδι των ημερών είναι το «Happiness» της Goldfrapp, αλλά δεν το post-άρω κι αυτό, τσακιστείτε ν’ αγοράσετε κανά δίσκο!

The Organ - Brother

Αδέλφια μου, αλήτες, πουλιά. Ας είναι όμορφη κι αυτή η νύχτα μας.

Υ.Γ. Ευχαριστώ τη Μ. για την εικόνα. Εγώ δεν ξέρω από Photoshop!

Music for a better living #265

2008-02-20T17:58:00.001+02:00

«Suck it and see», έλεγε σήμερα στα mails μου, μεταξύ άλλων. Ούτε το ένα ούτε το άλλο, λυπάμαι.

Γιατί τα περισσότερα νοσοκομεία στην Ελλάδα σε κάνουν να αισθάνεσαι ως μετενσάρκωση ήρωα των «Αθλίων» του Βίκτορος Ουγκό;

«It's a blue, bright blue Saturday, hey hey / And the pain has started to slip away, hey hey», λέει η Allison στο νέο της single «Α & Ε». Έπρεπε να το είχα ανεβάσει το Σάββατο. Ειδικά τη remix αλλαξοκωλιά με τον James Chapman, της ιδίας στέγης (τα συνηθίζουν αυτά στη Mute). Το album της, «Seventh Tree» κυκλοφορεί αυτές τις μέρες. Hey hey.

Goldfrapp - A & E [Maps Remix]

«Αν δε σε νοιάζει που πας, δεν θα χαθείς ποτέ». Το είδα γραμμένο σ’ ένα τοίχο. Πουθενά, λοιπόν.

Music for a better living #264

2008-02-17T04:15:00.002+02:00

Προτού καταρρεύσω στο κρεβάτι μου, τούτη τη χιονισμένη νύχτα, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την ανησυχία μου για τον τρόπο με τον οποίο η «κρατική μηχανή» (sic) πρόκειται να χειριστεί το όλο καιρικό φαινόμενο. Για να πω τη μαύρη αλήθεια, περισσότερες πιθανότητες έχω να δω τη μάνα μου να φιλάει τον Αϊ Βασίλη. Ή να μου μιλήσουν τ’ αστέρια ως το ξημέρωμα.

Bobby Vinton - Sealed With a Kiss

Πάει κι αυτό το καλοκαίρι, όντως...

Υ.Γ. Από όλες τις εκτελέσεις του άνωθεν άσματος, νομίζω πως αυτή του Vinton είναι που τα «σπάει» κανονικά.

Music for a better living #263

2008-02-16T15:19:00.002+02:00

Το πρόγραμμα του φετινού Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου ήταν λιγάκι... του κώλου. Τι φοβερό timing, τι συγχρονισμός κι αυτός, να μη μπορώ να... κάθομαι στις προβολές (μεγάλη, δραματική ιστορία)!

Την πιο συναρπαστική ταινία την είδα από σπόντα, στην αγορά, άρτι αφιχθείσα από το Sundance και με το βραβείο κοινού για δράμα, παρακαλώ. Το «The Wackness», δεύτερη μεγάλου μήκους για τον Jonathan Levine, μου έφερε αναμνήσεις από «Risky Business», παραμορφωμένες από την ανασφάλεια, τα drugs, το ετοιμόρροπο αμερικανικό – στράφι όνειρο, την παρθενιά του ήρωα. Όλα σερβιρισμένα σε widescreen φωτογραφία που μπορεί να φέρει πολλαπλούς οργασμούς στον David Gordon Green και hip-hop soundtrack από τα early 90’s που μέχρι κι εγώ μπορώ ν’ αντέξω! Η link-ιά εννοείται ότι παίζει στην ταινία.

A Tribe Called Quest - Can I Kick It?

Το φιλμ πρόκειται να μετατρέψει σε διαχρονικό teen ίνδαλμα το βασικό χαρακτήρα του Luke Shapiro, ίσως όχι στα μέτρα ενός McLovin, αλλά θα κλάψουνε μανούλες, να μου το θυμάστε. Ο τυπάκος που τον υποδύεται ονομάζεται Josh Peck, έπαιζε το μπούλη στο «Mean Creek» (2004) και δίνει πολλές ελπίδες στα τροφαντά αγοράκια που φοβούνται και τρέμουν τη γαμω-λέξη «δίαιτα»...

Θυμάμαι τα πρώτα λόγια του Shapiro, μέσα από τα graffiti credits και την ονειρική σεκάνς του τίτλου με τα gangsta γκομενάκια στο μετρό. Γεννιόμαστε, μας σπουδάζουνε, μεγαλώνουμε και μετά πεθαίνουμε, λέει. Big deal, huh?

Ευτυχώς, το ««The Wackness» αγοράστηκε για την Ελλάδα. Μακάρι να βρει και το κοινό του.

Music for a better living #262

2008-02-16T14:27:00.003+02:00

Το νέο album του Sebastian Tellier τιτλοφορείται «Sexuality», έχει για εξώφυλλο μια πορνογραφική σαχλαμάρα που βρωμάει σεβεντίλα και θα βρίσκεται στα ράφια των δισκοπωλείων κατά τα τέλη του μήνα.

Ο Giorgio Moroder μπορεί να είναι υπερήφανος ακούγοντας το «Sexual Sportswear», ενώ οι Royksopp μάλλον θα χάσουν τον ύπνο τους με το «Fingers of Steel».

Sebastien Tellier - Fingers of Steel

Κι εγώ μαζί τους.

Music for a better living #261

2008-01-21T14:07:00.000+02:00

- Μαμά, τι διαβάζεις εκεί; Για να δω... Σαν free pr… eeeeeeeeeeeeeeeeeeekkk!!!
- Όχι, παιδί μου, να σου εξηγήσω...
- Έφερες Athens Voice σ’ αυτό το σπίτι; Θες να με στείλεις στο μνήμα; Στον ψυχίατρο; Που, πες μου, που...
- Μα... έχει την ψηφοφορία των αναγνωστών για τα albums της χρονιάς! Εσύ πως έκανες λίστα στο blog, δηλαδή;
- Κι εσένα τι σε νοιάζει; Από πότε ακούς μουσική εσύ; Που από τα πολλά δελτία ειδήσεων, στο όριο βρίσκεσαι να σε δεχθούν πανηγυρικά στην ΕΣΗΕΑ.
- Άσχετε, όλα αυτά τα επτάιντσα του Nat King Cole που έσπαγες όταν ήσουν μωρό ποιος νόμιζες πως τα είχε αγοράσει;
- Σε λίγο θα βρεθώ και σόι με τον Wong Kar Wai… Και τι βγήκε πρώτο; Ο Κραουνάκης;
- Όχι, οι Arcade Fire.
- (Πνίξιμο) Δώσε μου να δω... (Χωρίς αναπνοή για μερικά δευτερόλεπτα) Τι είναι αυτά;
- Το αποτέλεσμα, μετά την καταμέτρηση 174ων ψήφων...
- Των αναγνωστών; Πλάκα μου κάνεις; Ούτε οι αναγνώστες του Avopolis δεν είναι τόσο «καμένοι»!
- Μια χαρά τα πήγαμε!
- Τι; Ψήφισες κι εσύ;
- Γιατί; Δεν ακούω εγώ Arcade Fire; The National; Ρώτα στο δισκάδικο στην πλατεία να σου πουν...
- Τι λες, ρε μάνα; Σε λίγο θα μας πεις πως ψήφισες και LCD Soundsystem!
- Α, όχι. Αυτοί μου κάνουν λίγο χορευτικοί. Και η κυρία Ντίνα απέναντι συμφωνεί...
- (Γκντουπ)
- Έπεσε κάτι;

Καίτη Γαρμπή - Στο Saint Tropez

Επειδή τόσο καλό γούστο δεν το αντέχω, αφιερώνω μια Καίτη Γαρμπή στους 174 «αναγνώστες». Εξαιρετικά! Πρώτο πάντα σε ψηφίζω, τα τραγούδια σου σφυρίζω, ναι, στο… whatever.

Music for a better living #260

2008-01-21T14:00:00.000+02:00

Ο Peter Sarstedt γεννήθηκε στην Ινδία το 1942. Η οικογένειά του μετακόμισε στη Μεγάλη Βρετανία το 1954. Και τα τρία αδέλφια Sarstedt ασχολήθηκαν σταδιακά με τη μουσική, ενώ στις αρχές του ’60, με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Eden Kane, ο μεγαλύτερος απέκτησε και μια κάποια καριέρα ως pop star, χρησιμοποιώντας τον Peter και τον Clive για μέλη της μπάντας του.

Στα 1966, ο Peter αρχίζει να γράφει τα δικά του τραγούδια, αναμειγνύοντας στοιχεία folk στο ήδη ιδιόμορφο pop ύφος του. Τα δύο πρώτα του singles δεν εμφανίζονται καν στα charts, όμως, καταφέρνει να κατακτήσει την κορυφή (για έξι εβδομάδες!) με το «Where Do You Go To (My Lovely)?», το 1969. Επιπλέον, ισοφαρίζει τον David Bowie (με το «Space Oddity») στα βραβεία Ivor Novello! Το τραγούδι καταλήγει να γίνεται hit και νούμερο ένα σε ακόμη 14 χώρες, αλλά όχι και στην Αμερική. Ακολουθεί μονάχα ένα ακόμη top ten single στη Μεγάλη Βρετανία. Μέχρι τα 80’s, o Peter Sarstedt περιόδευε «πακέτο» με άλλους ξεχασμένους pop stars της εποχής εκείνης και, ξαφνικά, στα τέλη του 2007, γίνεται αντικείμενο ενός παράδοξου revival, με αφορμή το μικρού μήκους «Hotel Chevalier» και το «The Darjeeling Limited» σε σκηνοθεσία του Wes Anderson. Και οι δύο ταινίες θα προβάλλονται μαζί στις αθηναϊκές αίθουσες από τις 7 Φεβρουάριου.

Peter Sarstedt - Where Do You Go To (My Lovely)?

Το 2006, οι... «too sexy» Right Said Fred έκαναν μια κάποια επιτυχία στη Γερμανία με τη διασκευή του τραγουδιού. Τα εγκληματικά πειστήρια βρίσκονται στο κάτωθι link και στο music video εδώ...

Right Said Fred - Where Do You Go To (My Lovely)?

Music for a better living #259

2007-12-31T18:20:00.000+02:00

Θα διαβάζω χρόνια μετά και θα θυμάμαι πως το 2007 ήταν για μένα...

#1 ALBUM
Το «Sound of Silver» των LCD Soundsystem διέρρευσε στα τέλη του 2006 και μέχρι την επίσημη κυκλοφορία του, το Μάρτιο της φετινής χρονιάς, είχε λιώσει στο σκληρό δίσκο κι είχε αποκτήσει μέχρι και «αδελφάκι» un-official remixed version! Την πρώτη φορά είχα κολλήσει με τα singles. Εδώ υπάρχει μια δουλειά ολοκληρωμένη, αυθάδικα ελεύθερη στη σύνθεση, λες και κάθε μουσικός έσερνε τους υπόλοιπους προς τον αυτοσχεδιασμό, σε ένα κράμα ηλεκτρονικής παιδικής χαράς και τρομοκρατικού μανιφέστο ενάντια σε οτιδήποτε παράγεται για τα ώτα μας σήμερα. Με μια κουβέντα, οι LCD Soundsystem είναι οι Talking Heads του 2000. Ευχαριστούμε, James Murphy.

THE REST OF THE ALBUMS [random order]
Caribou - Andorra
Saddleback - Night Maps
Radiohead - In Rainbows
Cortney Tidwell - Don’t Let Stars Keep Us Tangled Up
Roisin Murphy - Overpowered
Burial - Untrue
Songs of Green Pheasant - Gyllyng Street
Blue States - First Steps Into…
Tord Gustavsen Trio - Being There
Murcof - Cosmos
Maps - We Can Create
Tracey Thorn - Out of the Woods
Blonde Redhead - 23
The Cinematic Orchestra - Ma Fleur
The Go Find - Stars on the Wall
Pjusk - Sart
Candie Payne - I Wish I Could Have Loved You More
The Field - From Here We Go Sublime
Ulrich Schnauss - Goodbye

TRACKS
1. Dub Pistols feat. Terry Hall - Rapture [Prins Thomas Diskomiks]
2. The Killers - Read My Mind [Pet Shop Boys Mix]
3. LCD Soundsystem - Us vs Them
4. Cortney Tidwell - Don't Let Stars Keep Us Tangled Up [Ewan Pearson Mix]
5. Caribou - Melody Day [Four Tet Remix]
6. Funkasaurus - The Dirt
7. Alicia Keys - No One
8. Swayzak - Smile and Receive [Richard Davis Rework]
9. Justice - D.A.N.C.E.
10. The Go Find - Dictionary
11. Groove Armada - Paris
12. Blue States - Allies
13. Blonde Redhead - The Dress
14. Kasabian - Me Plus One [Jacques Lu Cont Mix]
15. Stateless - Bloodstream
16. Ultra Orange et Emmanuelle Seigner - Sing Sing
17. Κωνσταντίνος Β - 59''
18. Thieves Like Us - Drugs in my Body
19. The Rosebuds - Get Up and Get Out
20. Maps - To the Sky

MASH MIX
Daft Punk VS Chaka Khan - Ain't No Television

MUSIC VIDEO
Feist - 1234

SOUNDTRACK
Dario Marianelli - Atonement

LIVE
«Γιώργος» Michael στο ΟΑΚΑ.

PARTY
Του περιοδικού FREE (for the masses), του t-drom (σπιτικό) και της... Αστέρως (out of the blue).

ΕΝΑ ΠΙΕΣΟΜΕΤΡΟ ΓΙΑ ΤΟΝ DJ
Τσάμπα αγχώθηκα, καλά πήγε...

ΤΑΙΝΙΑ
Ratatouille

ΑΤΑΚΑ
«I am McLovin.»

R.I.P.
Εβδομαδιαία free press. Μετά το hype και τις ρομαντικές διαθέσεις, η απόλυτη αλήθεια. Μισθοί του κώλου (χωρίς να παραβλέπουμε τις δωρεάν περιπτώσεις όπου φιλάς τα πόδια του αφεντικού, ενώ η γλώσσα σου γυαλίζει τα υποδήματά του με τη φράση «Ευχαριστώ που μου επιτρέψατε να δημοσιεύσω το ποταπό κείμενό μου στο μνημείο εντύπου σας»...), ύλη κεκαλυμμένων publi σελίδων, λογοκρισία κειμένων, χαμόγελα δημοσίων σχέσεων με δελτίο παροχής υπηρεσιών. Όλοι για έναν και ένας για... το φθονερό του όραμα: να γίνει Κωστόπουλος στη θέση του Κωστόπουλου (εδώ πατάτε το κουμπί με τα προ-ηχογραφημένα γέλια). Τόσο μπροστά που σε κάνει να αναπολείς τα χρόνια όπου σκλάβοι έχτιζαν τις πυραμίδες της Αιγύπτου...

BLOG
Για την Τέχνη: mftm. Δύο κωλόπαιδα του mainstream κι ένας wanted φονιάς γραφείων διανομής για guest διαπράττουν ότι πιο ζωντανό συμβαίνει κινηματογραφικά στην Ελλάδα σήμερα.
Χωρίς σάλιο: press-gr. Πριν από τον ημερήσιο Τύπο και τις ζαρντινιέρες των κεντρικών δελτίων «ειδήσεων», ένα blog που αποκαλύπτει - όσο κανένας άλλος - μια ειλικρινή εικόνα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής «μας». Με τόση σαπίλα, είναι ν’ απορείς γιατί ψηφίζουμε, πως αναπνέουμε και τι μας κρατάει σ’ αυτό τον τόπο...

Και καλό 2008, παρακαλώ!

Music for a better living #258

2007-12-11T14:22:00.000+02:00

Τι δόντι έχουν αυτοί που ξανάνοιξαν το Zonar’s κι έχουν τσιμεντώσει το ένα τρίτο της Βουκουρεστίου για να κάθεται κανείς έξω με ελαφρώς αφ’ υψηλού point of view και να πληρώνει 13 ευρώ το apple martini συνοδεία τεθλιμμένου ξηρού καρπού;

Πριν κατεβώ την Πειραιώς, βρέθηκα και μ’ ένα DVD της παράστασης του «2» ανά χείρας, μ’ ένα κάρο extras που μπορεί και ν’ αξίζουν περισσότερο απ’ αυτή, θα δείξει. Πάντως, όχι το καλύτερο gadget για να κουβαλάς σε party. Δε χώραγε σε καμία τσέπη. Έστω κι αν η Α. το βόλεψε κάπου μεταξύ μέσης και οπισθίων (από μπροστά την έκοβε περισσότερο...). Ναι, μερικές φορές τα θαυμάζω τα κορίτσια!

Το party του περιοδικού FREE μύριζε μπόχα παρακμής (μέχρι λιποθυμίας, σου λέω), έσταζε στιλιζαρισμένο ιδρώτα και βάραγε electro κατηγορημένο και «παλιακό». Με άλλα λόγια, γάμησε κι έδειρε. Πριν από το χορευτικό, βγήκαν κάποιες Plastiscines που μπορεί και να’ παιζαν το ίδιο κομμάτι για μισή ώρα, αλλά κανείς δε χαμπάριαζε, ούτε και καταλάβαινε σε τι γλώσσα τα έχωναν τα κοριτσάκια (ο Ν. πίστεψε πως ήταν Ελληνίδες στο intro, δεν τον αδικώ...). Η σκηνή, πάντως, εξαιρετική. Ακολούθησε ένα σύστριγκλο από DJ’s (εγώ αγάπησα τον κύριο με τη «φλοκάτη»), το κοινό ξεσηκώθηκε (μπορεί και σε συνδυασμό με την εξαφάνιση ειδών αλκοόλ από τα μπαρ...), ξεχύθηκαν στην πίστα και κάτι λιτά ενδεδυμένες κοπέλες που μαλλιοτραβιόντουσαν και πήγαν να θυμηθούν και το «Flashdance» με λίτρο εμφιαλωμένου (για κακή τους τύχη, ο σεκιουριτάς δεν ήταν σινεφίλ), μετά βγήκε ένα πράμα που το έλεγαν «performer» κι έσκουζε με μια μαύρη σακούλα σκουπιδιών, από τα ηχεία τσίριζε κάτι ανθρωπιστικά η Ευρυδίκη, ίσως γι’ αυτό... Ύστερα εξήλθε πάλι η κουστωδία και πήρε σώβρακα (βασικά, ότι και να’ παιζαν μετά την «performance» σωτήριο θα ηχούσε στα πτωχά μας ώτα). Το άσμα που ακολουθεί τα έσπασε κανονικά.

Daft Punk VS Chaka Khan - Ain't No Television

Η ατάκα της βραδιάς: «Ποιος είναι αυτός με τη φούστα;». Η Σ. πρέπει να βάψει το μαλλί ροζ. Μόνιμα. Η χαροκαμένη με την τσάντα στον ώμο και επί των dancefloor επάλξεων μεγαλοκοπέλα φαινόταν, γιατί δεν την ακουμπούσε στο πάτωμα όπως 80’s; Άσχετο: κάποιος με ρώτησε αν είμαι εγώ (sic) και μετά μου φίλησε το χέρι (κάτι είχαν τα ποτά...). Και το σημαντικότερο; Το party λειτούργησε και ως Ερυθρός Σταυρός, μόνο παιδιά από το στρατό που δε συνάντησα (αν και ο φίλος της Α. αναγνώρισε πρώην φαντάρο στο πρόσωπο ενός go-go dancer). Ευεργέτες οι διοργανωτές, ευεργέτες! Και του χρόνου στο Καλλιμάρμαρο. Toga party αλά «Animal House», αν ρωτάτε κι εμένα.

Υ.Γ. Καμιά φωτογραφία από το party δεν έχω δει ακόμη, θα κοιμούνται τα πουλάκια μου... Η Α. δεν είχε φέρει μηχανή χτες. Ευτυχώς! Έχουμε βγάλει αρκετές με γλώσσα, αρκεί...

Music for a better living #257

2007-11-14T22:09:00.000+02:00

Περιμένοντας το 48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. Αράχνες βγάλαμε εδώ κάτω... Οι Editors διασκευάζουν Cure (από εδώ), ο Hiro έχει ξεμείνει στο 17ο αιώνα (και βαριέμαι), τα πρόβατα ετοιμάζονται για ανταρσία, ο «Χριστουγεννιάτικος Εφιάλτης» ξανάρχεται σε 3D και... πέρα βρέχει.

Editors - Lullaby

Με τέτοιο έντερο, καλύτερα όχι, let’s skip dinner.

Music for a better living #256

2007-11-12T19:26:00.000+02:00

Είναι ένα από τα λιγοστά μέρη που θα ήθελα να επισκεφτώ. Να ταξιδέψω. Η ειρωνεία είναι πως τα έχω δει από ψηλά. Πετώντας. Θα μπορούσε να είναι το ιδανικό. Αλλά θα το προτιμούσα σε ride. Απόγεμα. Την ώρα που νυχτώνει. Με το σωστό soundtrack.

Headdress - Spirit Canyon Medicine Song

Οι Headdress είναι ένα παράξενο duo Τεξανών που τα δύο τελευταία χρόνια είχε αφιερωθεί στο «χάσιμο», οργώνοντας την αμερικανική Δύση. Τον περασμένο Μάη ηχογράφησαν το album τους «Turquoise», κάπου στην έρημο Sonoran. Τα τοπία που έχουν δει με τα μάτια τους κι αυτό το «στοιχειό» της ερημιάς που πρέπει να συνάντησαν είναι βαθιά χαραγμένα μέσα στη μουσική τους. Μονάχα πρόσεξε που θα βρεθείς ακούγοντάς τους...

Καλό βράδυ. Και καλή τύχη.

Music for a better living #255

2007-11-12T12:29:00.000+02:00

Προς το τέλος της εβδομάδας μη με ψάχνεις εδώ. Ακολουθεί γκρίζα διαφήμιση. Τρεις εναλλακτικές εκδοχές για ένα party.

Και η επίσημη.

Funkasaurus - Work Dis

Άρπαξε τρελή, φρέσκια γαλλικουριά για προθέρμανση, προβλέπεται να ξημερωθούμε. Αν και έχω να «παίξω» και σε panel με θέμα την κριτική κινηματογράφου και τα blogs (που θα συντονίζει η Lisa Nesselson του Variety) την επομένη. Αίθουσα ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ, Παρασκευή 23 Νοεμβρίου, στη μία το μεσημέρι. Θα ακουστούν ενδιαφέρουσες απόψεις γύρω από την internet-ική εγκυρότητα της κριτικής, την ελευθερία του λόγου ή της φρασεολογίας σε αντίθεση με τα ρεύματα λογοκρισίας στα media και άλλα διάφορα... εκκωφαντικά.

Spread the word.

Music for a better living #254

2007-11-12T12:23:00.000+02:00

Πρωινά e-mails που μπορούν να σου φτιάξουν τη μέρα: I woke up one morning and my dick looked a bit bigger (λιτός αλλά περιεκτικότατος τίτλος από spam mail...)

Πρωινά e-mails που σε κάνουν να αισθάνεσαι πως η twilight zone δεν βρίσκεται μακριά σου: Ta nea ths Doras (τίτλος του newsletter της Ντόρας Μπακογιάννη!)

Blue States - Allies

Τις τελευταίες μέρες έχω ξανα-κολλήσει άσχημα με το «First Steps Into…» των Blue States, που κατά βάση είναι ο Andy Dragazis, ο «half-Greek man mountain» όπως τον αποκαλούν στας Βρετανίας αλλά αγνοούν προκλητικά εδώ και χρόνια στη μισή «patrida» του... Από τα demos που ηχογραφούσε το 1998, στα 22 του, μέχρι αυτό το τέταρτο album, ο ήχος των Blue States έχει εγκαταλείψει το ελαφρά μεσογειακό downtempo κι έχει ανακαλύψει μια περισσότερο σκληρή prog flavoured... γαλήνη, με διάθεση να σε «στείλει» στο πιο θετικό wide open space που μπορείς να βρεις μέσα σου! Μη μένεις μόνο στο τραγούδι από το «28 Days Later», κατανάλωσε ολόκληρη τη δισκογραφία του, εντάξει;

Music for a better living #253

2007-10-29T15:58:00.000+02:00

Εάν δω ακόμη μια ταινία με φόντο την κρίση στη Μέση Ανατολή αυτές τις μέρες, θα γίνω κι εγώ ανθρώπινη βόμβα και θα σκάσω σε κανένα multiplex!

Το «Stars on the Wall», δεύτερο album για τους The Go Find (σα να λέμε οι... Τρέχα Γύρευε!), είναι ένα από τα πιο γλυκερά, εύηχα και θετικά δισκάκια της πτωχής χρονιάς που διανύουμε - και περιμένω με αγωνία να ξεφορτωθεί από πάνω μου.

The Go Find - Dictionary

Η σχέση μου με το Facebook μου θυμίζει το πλάνο από τις «Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου», όπου ο Ρίτσαρντ Ντρέιφους αγκαλιάζεται από δεκάδες εξωγήινους και προχωρά προς το διαστημόπλοιο... Καταλάβαμε; Εγώ, πάλι, όχι!

Music for a better living #252

2007-10-25T23:44:00.000+03:00

Χθες το βράδυ ο οδηγός είχε τη γκόμενα στο μπροστινό κάθισμα. Δεν καταλάβαινα τι γλώσσα μιλούσαν. Στο ραδιόφωνο έπαιζε κάτι αδιανόητα σκυλάδικα. Ο διπλανός μου, διπλοκούρσα, δεν τον ήξερα τον άνθρωπο, προσπαθούσε να μη γελάσει με μεγάλο ζόρι. Τους είπα «καλό βράδυ» όταν με άφησαν. «Ευχαριστούμε πολύ», απάντησε εκείνη σε σπαστά ελληνικά.

Σήμερα ξύπνησα από έναν πόνο στο στομάχι. Μου γαμούσε τη διάθεση όλη μέρα. Είναι τραγικό να στέκεσαι μπροστά σε μια κάμερα έτσι. Με ρώτησαν αν ήπια χθες. Όχι, τη Δευτέρα, όμως... Τίποτε σοβαρό. Μέχρι τις έξι το πρωί μόνο. Γέλια.

Η Άννα μου ζήτησε να post-άρω μια είδηση για ένα live, Πέμπτη 15 Νοεμβρίου, λέει. Έφαγε το σχετικό δούλεμα, διαβάστε τις λεπτομέρειες πίσω, στα comments. Για το live, όχι το δούλεμα.

Δεν έχω διάθεση για γράψιμο. Φαίνεται; Απόψε έπρεπε να σώσω την cheerleader, για το καλό της ανθρωπότητας. Έχω μείνει πίσω στα επεισόδια και τα παιδιά με βρίζουν γιατί δεν τους αφήνω να δούμε ακόμη τα του δεύτερου κύκλου. Είναι κι εκείνες οι μαργαρίτες που μ’ έχουνε κολάσει...

Η αλήθεια είναι πως δεν ακούω Στράτο Διονυσίου! Ούτε καν Tom Waits. Μου κόλλησε, όμως, από το «Le Scaphandre et le Papillon».

Tom Waits - All the World is Green

Ένα πακέτο γεμάτο αγάπη με περίμενε στο σπίτι. «Σε περιμένει κι η μισή Θεσσαλονίκη», μου γράφουν από πάνω. Απ’ αλλού προέκυψε η τσίπα κι η ψυχή, τελικά... Η γατούλα γύρισε σα να μη συνέβη τίποτα, πηδώντας στον αέρα για ν’ ακουμπήσει το χέρι μου. Για το χάδι της. Πίνω τη δεύτερη κούπα τσάι. Αύριο πρέπει να ρωτήσω έναν Καναδό σκηνοθέτη αν έχει πατρίδα. Εγώ δεν ξέρω. Ειλικρινά.

Καλόν ύπνο να έχουμε. Ως αύριο.

Music for a better living #251

2007-10-17T17:08:00.000+03:00

«Αιχμηρά απαισιόδοξη καταγραφή της ζωής του ιδανικού αυτόχειρα μιας ολόκληρης γενιάς, το «Control» απαλλάσσει από το λούστρο του ροκ μύθου τη μορφή του Ίαν Κέρτις και περπατά χεράκι χεράκι με το «Jude» του Γουίντερμπότομ στην κατηγορία... θανατερό βρετανικό ψυχόδραμα. Η ομοιότητα του πρωταγωνιστή στις συναυλιακές σεκάνς προκαλεί ρίγη, ενώ θα συνιστούσα αυτοσυγκράτηση στο φινάλε, υπό τους ήχους του «Atmosphere». Όπως και να’ χει, βουρκώνεις με όλη αυτή τη μαυρίλα, την απομίμηση ζωής, το βρόγχο που πρέπει να πνίξει τα πάντα...»

Η ταινία «Control» του Anton Corbijn ξεκινά την προβολή της στις ελληνικές αίθουσες από αύριο. Και οι Killers τολμούν και διασκευάζουν Joy Division για τα credits τέλους του φιλμ με... επιτυχία!

The Killers - Shadowplay

Υ.Γ. Θα μπορούσε να είναι και post μέσα στο post, όπως αρέσκεται να λέει ο αγαπητός enteka. Πολύς ο ντόρος τούτες τις μέρες για τη διακοπή της εκπομπής του Guy Krief στο MAD TV, με αφορμή την προβολή ενός συγκριτικού βίντεο που, απλά, παρουσίαζε την εξόφθαλμη κλεψιά στη νέα «σύνθεση» του Φοίβου για τη Δέσποινα Βανδή. Ναι, αυτό το κομμάτι που από τη στιγμή που ξεκινάει σε κάνει ν’ απορείς αν συνέβη κάτι στον τραγουδιστή των Coldplay (ο κακός ο ψόφος ή κάτι σχετικό...) και γι’ αυτό το παίζουν συνέχεια στα ραδιόφωνα! Από τα βίντεο αυτού του link μπορείτε να κάνετε κι εσείς το «παιχνίδι» της σύγκρισης χωριστά, ενώ σε αυτό το post μπορείτε να δείτε το «επίμαχο» βίντεο της εκπομπής (R.I.P.) του Guy.

Και καλά, εκπομπές κόβονται (μέγα λάθος για τη φήμη ενός μέσου, συνολικά), τα πνευματικά δικαιώματα, από την άλλη, τι κάνουν; Τον παίρνουν (τον υπνάκο τους...); Διότι καλά είναι τα σλογκανάκια του στιλ «η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική», όμως, να μην παραγνωρίζουμε κι εκείνους που «πειρατεύουν» μια σύνθεση με σκοπό τα όχι και τόσο λάθρα κέρδη...

Music for a better living #250

2007-10-02T16:17:00.000+03:00

Εδώ και τρεις εβδομάδες βλέπω διαρκώς ταινίες που ξεχνάω, αναζητώ τις χαμένες ώρες από μέρες που πέρασαν τόσο γρήγορα από μπροστά μου, θυμάμαι ξενύχτια και περίσσιες ποσότητες αλκοόλ, στιγμές με soundtrack πιο άθλια από ποτέ, πόζες «παιδικής χαράς» και βλέμματα να προσπαθούν να καταλάβουν αν διαθέτω μια κάποια «μάσκα» πίσω από τη δημόσια εικόνα μου, όπως είθισται με τον περισσότερο «νορμάλ» κόσμο.

Οι Νύχτες Πρεμιέρας έκλεισαν (ουφ!) με το «I’m Not There» του Todd Haynes. Ναι, αυτό το πράμα όπου επτά εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι/ηθοποιοί υποδύονται τον Bob Dylan. Βασικά, η ιστορία μας έχει διδάξει πως ο συνδυασμός Dylan + σινεμά σπανίως έκανε καλό στην ανθρωπότητα... Στη μια ώρα και κάτι έτρεχα εκτός αιθούσης με μια αβάσταχτη ανάγκη για αλκοόλ! Αποτελεί σίγουρα μια από τις πιο εκνευριστικές κινηματογραφικές εμπειρίες των τελευταίων ετών. Το bar στο Αττικόν, δε, ήταν τίγκα στους φυγάδες από την προβολή.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο κριτικός της New York Post γράφει για το «Lust, Caution» του Ang Lee: «I was struggling to stay awake»! Τα καλύτερα έρχονται, δηλαδή... Περιττό να αναφέρω πως αν τολμήσεις να γράψεις παρόμοιες ατάκες σε κριτική στην Ελλάδα, ο διανομέας έχει φροντίσει ν’ απολυθείς από το έντυπο, βάζει μπράβους να βιάσουν τη μισή σου οικογένεια, τσιμεντώνει τους υπόλοιπους και τους κατεβάζει για βόλτα στην παράλια του Φαλήρου.

Προσπαθώ ν’ ακούσω τα νέα albums του Dave Gahan και της Annie Lennox (είμαι ΤΟΣΟ 80’s!). Στο κεφάλι του κυρίου πρέπει να επιστρέψει (μετά λοβοτομής, εάν είναι αναγκαίο) η λέξη pop. Η κυρία, από την άλλη, παραμένει άπιαστη ως φωνή, κάποιος, όμως, πρέπει να της μιλήσει για το φεμινιστικό ιδεώδες στην στιχουργική σήμερα (ρέπει προς το μπανάλ...).

Γενικώς, αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση με την κατρακύλα στη μουσική (που, πλέον, σκάβει υπογείως για να ξεπεράσει τα υπαρκτά όρια του πάτου), σε λίγες εβδομάδες από τώρα θα’ χω γεμίσει το σπίτι με αφίσες του Enrique και της Παπαρίζου και θα’ χω και Χατζηγιάννη ringtone.

Andy Lewis & Paul Weller - Are You Trying to Be Lonely

Το τραγουδιστικό κλείσιμο διαθέτει μια κάποια χαριτωμενιά (είναι που δεν έχει σφίξει το κρύο...). Ναι, λοιπόν, το παραδέχομαι. Υποκρίνομαι στη χαριτωμενιά!

Υ.Γ. Εκείνο το ξημέρωμα Δευτέρας, μια φίλη έλεγε πως το Viagra κάνει καλό στο jet lag! Σήμερα βρήκα στο inbox μου μια προσφορά για Viagra «75% off». Γαμώ or what;

Music for a better living #249

2007-09-28T20:31:00.000+03:00

Καλά, χθες το βράδυ έπαιξε πουστιά!

Δηλαδή, φαντάσου τώρα τον Peter Hook να παίζει Joy Division και New Order ως DJ! Και μετά το set του, ν’ ανεβαίνεις εσύ και να πρέπει να κρατήσεις τον κόσμο ως το πρωί, με κίνδυνο να «λακίσουν» διότι έφυγε ο star ή ν’ αρχίσουν τη διάλυση γιατί πήγε δύο η ώρα κι είναι καθημερινή...

Ευτυχώς, στις τέσσερις και μισή το πρωί έπεφταν ακόμη παραγγελιές, το προσωπικό του bar θα έβγαζε τουφέκι και το δεξί μου αυτί δεν έπιανε και πολλά, πλέον.

Soulwax - Too Many DJ's

Για την ιστορία, το άνωθεν αποφάσισα να γίνει το opening κομμάτι «μου», αφού ο κύριος μας έκανε «χαλάστρα» με το «Out of Control». Κάποιοι χαρακτήρισαν την επιλογή και ως κυνική. Εγώ επιμένω πως είμαι ένας καλοσυνάτος άνθρωπος.

Υ.Γ. Η ακοή, συνήθως, επιστρέφει κατά τις έξι.

Music for a better living #248

2007-09-18T15:14:00.000+03:00

Τα αδέλφια Alton και Rabon Delmore γεννήθηκαν στην επαρχία της Alabama το 1908 και 1916, αντίστοιχα. Μεγαλωμένοι στη φτώχια από αγροτική οικογένεια, έδειξαν από νωρίς έφεση στη μουσική και τη σύνθεση. Από το 1926 εμφανίζονται ως φωνητικό ντουέτο και στις αρχές της επόμενης δεκαετίας ασχολούνται πια επαγγελματικά, αφού έχουν περάσει από μερικές πετυχημένες audition σε δισκογραφικές εταιρείες ή ραδιοφωνικούς σταθμούς. Οι αυθεντικές συνθέσεις τους ήταν μια από τις βασικές αιτίες που τους έκαναν να ξεχωρίσουν, ενώ στις κιθαριστικές τους μελωδίες διέκρινε κανείς στοιχεία blues δίπλα στο στάνταρ παραδοσιακό ή ενίοτε gospel ύφος τους.

Στα 1944 υπογράφουν συμβόλαιο με την εταιρεία King και γίνονται ευρύτερα γνωστοί, ενώ ο ήχος τους αρχίζει ν’ αφήνει ένα στίγμα επιρροής στο είδος της country, ειδικά στην περίοδο στροφής του προς το Western swing και το boogie-woogie. Στα τέλη της δεκαετίας του ’40 ως τις αρχές του ’50, το hillbilly boogie τους κορυφώνει τη σταδιοδρομία τους στη δισκογραφία, ενώ στις ζωντανές τους εμφανίσεις τα εκτεταμένης διάρκειας κιθαριστικά τους σόλο μοιάζουν με προάγγελο του rock μέλλοντός μας!

Στις 4 Δεκεμβρίου του 1952 ο Rabon πεθαίνει από καρκίνο, ενώ ο αδελφός του έχει ήδη κατρακυλήσει προς τον αλκοολισμό ύστερα από το θάνατο της μικρής του κόρης. Ο Alton θα προλάβει να ολοκληρώσει την αυτοβιογραφία του «Truth Is Stranger Than Publicity» πριν εγκαταλείψει τα εγκόσμια, τον Ιούνιο του 1964.

Οι μελετητές της ιστορίας του rockabilly θα πρέπει να τους μνημονεύουν συχνά, ενώ άλλα ντουέτα όπως οι Everly Brothers ίσως να μην υπήρχαν εάν δεν είχαν προηγηθεί η Delmore Brothers.

The Delmore Brothers - Lonesome Yodel Blues

Tο άνωθεν track επιλέχθηκε διότι μέχρι να ολοκληρώσει το «έργο» της η παρούσα Κυβέρνηση θα φτάσουμε να τραγουδάμε και yodel.

Music for a better living #247

2007-09-17T10:56:00.000+03:00

Τα νούμερα με τρομάζουν. Δεν έχω καλές σχέσεις. Χθες το βράδυ η κατάσταση μου θύμισε την εποχή όπου παρακολουθούσα και προσπαθούσα να αναλύω τα ποσοστά τηλεθέασης της AGB. Στο φινάλε έμενε πάντοτε αυτή η απορία: «Μα ποιοι είναι, επιτέλους, αυτοί που καταναλώνουν τόση βλακεία και ορίζουν τι θα βλέπει όλη η Ελλάδα;». Περιττό να πω ότι χθες το βράδυ έζησα το ιδανικό déjà vu…

Φυσικά, την τηλεόραση την έκλεισα από νωρίς. Τι να δω; Χαμόγελα νίκης και τον νεαρό κύριο Τσίπρα; Η αισθητική μου έχει διατηρήσει κάποια στάνταρ ακόμη, ευχαριστώ. Όσο για τον τελευταίο, μου φέρνει στο νου εκείνο τον Αιμίλιο Λιάτσο, όταν πρωτοεμφανίστηκε στο MEGA, με το μαλλί καρφάκι από την υπερβολική ποσότητα gel, που έβγαινε «θαμμένος» τ’ απογεύματα κι έλεγε ειδήσεις αναδεικνύοντας ένα «νέο», θαυμαστό και υποσχόμενο πρόσωπο. Αυτό που μερικές φορές χαρακτηρίζουμε και ως «διαφορετικό». Σήμερα, ο κύριος Λιάτσος παρουσιάζει ειδήσεις στο STAR.

Χθες το βράδυ, κάπως αργά, έριξα μια τελευταία ματιά στα ποσοστά. Και σ’ ένα zapping γρήγορο βρήκα ακόμη περισσότερες αιτίες για να μην ασχοληθώ ξανά. Είδα την κυρία Κουντουρά να ωρύεται με έναν άστοχο στόμφο νίκης δίπλα στον κύριο Δανίκα. Είδα και μια άλλη της Κυβερνήσεως που ποτέ δε συγκρατώ τ’ όνομά της, ήταν στο MEGA και το μόνο που είχε να πει ήταν τα νούμερα σε παπαγαλία. Εάν έχει και σύζυγο, απορώ πως τη γαμεί.

Ωραίο πράγμα οι γυναίκες στην πολιτική.

Λάκης Τζορντανέλλι - Αγοράζω Παλιά

Αφιερωμένο στην εκλογική νοημοσύνη αυτής της χώρας. Και, όχι, αυτό που πριν από μερικές εβδομάδες (μέχρι και χθες το βράδυ στα panels, σου λέω...) το έλεγαν ακόμη Συνασπισμό δεν το ψήφισα. Το αποφάσισα την ημέρα που είδα leaflet του κυρίου Γιώργου Πάντζα ως υποψηφίου στη Β΄ Αθηνών. Ως παλιός Ρηγάς διατηρώ κάποια ψήγματα αυτοσεβασμού. Τι κρίμα που δεν έχω και Alzheimer. Με τόσες αλλαγές ονομασίας επί σειράς δεκαετιών...

Υ.Γ. Μια Λουκία Παπαδάκη, «ηθοποιός» και υποψήφια της ΝΔ, χθες το βράδυ έδινε οσκαρικό ρεσιτάλ ως Ντόρα Μπακογιάννη! Αν βάψει το μαλλί και δουλέψει λίγο περισσότερο το χαμόγελο, θα φέρει μεγάλη ταραχή στο κόμμα.

[art: Poor Designers]

Music for a better living #246

2007-09-14T11:40:00.000+03:00

Τώρα μπορείς να κάνεις τις τηλεοπτικές μεταδόσεις των αποτελεσμάτων της Κυριακής... αληθινό καρνάβαλο! Αφού ψηφίσεις και τύχει να σε ρωτήσουν τι, γιατί και πως, απάντησε ΟΤΙ ΝΑ’ ΝΑΙ! Θα διαλύσεις τα exit polls και το βράδυ θα κάνουμε party στα κανάλια!

Επισυνάπτεται χορευτική trash-ιά για να πας στην κάλπη ακόμη πιο χαρούμενος.

Liberace - Aruba Liberace

Και σε περίπτωση που δε βγει αυτοδύναμη Κυβέρνηση, ας συνεργαστεί όποιος να’ ναι διότι αν μου ξαναζητήσουν να πάω σε εκλογές και την άλλη Κυριακή θα το ρίξω το μπουρλότο!

Music for a better living #245

2007-09-13T11:03:00.000+03:00

In memory of Лайка.

Trentemoller feat. Ane Trolle - Moan [Trentemoller Remix]

“Laika was a Russian space dog which became the first living creature from Earth to enter orbit. At one time a stray wandering the streets of Moscow, she was selected from an animal shelter. After undergoing training with two other dogs, she was selected to be the occupant of the Soviet spacecraft Sputnik 2 and was launched into space on 3 November 1957. Laika died a few hours after launch from stress and overheating, probably due to a malfunction in the thermal control system. The true cause of her death was not made public until decades after the flight. Some former Soviet scientists have since expressed regret that Laika was allowed to die.” From Wikipedia

Music for a better living #244

2007-09-02T17:42:00.000+03:00

Τρελές θερμίδες πρέπει να έχασαν εχθές το βράδυ όσοι βρέθηκαν σε «εξοχικό» party, κάπου στο λεκανοπέδιο της Αττικής.

Δυστυχώς, η αίθουσα όπου έπεσε ο χορός δεν διέθετε κλιματισμό, με αποτέλεσμα να ίπταται ρουχισμός (σε κατάσταση μπουγάδας, προ στεγνωτηρίου), το οποίο, όμως, δεν εξέπληξε και κανέναν ανάμεσα σε καρπούζια με δεκάδες καλαμάκια, λογοτεχνικά αναγνώσματα περί του βίου της Δήμητρας Λιάνη-Παπανδρέου κι ένα ναργιλέ (!!!) που δεν θέλω να γνωρίζω τι περιείχε.

Ως αναμνηστικό αυτής της χαριτωμένης συνάθροισης, η mash-up-ιά που έκανε τη «ζημιά» (προτού έρθει ο όλεθρος - και οι μπάτσοι)...

Beastie Boys vs Michael Zaker Band - Disco Rump Chant

Άσχετο: οι πτωχοί σχεδιασταί να φτιάξουν κανένα καινούριο μπλουζάκι μην τους πάρει ο διάολος!

Υ.Γ. Παρακαλείται όποιος τράβηξε σε βίντεο το πανηγυρικό φινάλε με το «Πάλι Μεθυσμένος Ήρθες» (;), να μην το ανεβάσει σε κανά youtube γιατί θα καταστραφούν καριέρες και οικογένειες.

Music for a better living #243

2007-08-30T16:39:00.000+03:00

Χθες το απόγευμα πήγαμε μαζί με άλλα παιδάκια στην πλατεία Συντάγματος για την συγκέντρωση. Εγώ ανησυχούσα, διότι δεν φορούσα μαύρα και φοβόμουν μην έρθει κανένα από αυτά τα «αναρχικά» των Εξαρχείων που βάζουν τις φωτιές στον Άγνωστο Στρατιώτη και στο χωριό Άνω Ραχούλα Ηλείας και με πλακώσει στις φάπες ή με περάσει ένα χέρι με το σπρέι.

Γενικώς, η κυκλοφορία από τα βόρεια προάστια ήταν καλή, το οποίο μπορεί και να σήμαινε πως δεν θα είχε λαό η συγκέντρωση - το οποίο δεν ήταν καλό... Γιατί, όμως, να μην είχε κόσμο; Τα μαγαζιά ήταν κλειστά και δεν ήταν καν Κυριακή, όπως την άλλη φορά που κάποιοι ανόητοι νόμισαν πως θα θυσιάσει ο απλός πολίτης το δικαίωμα στο φραπέ και το κυριακάτικο μπάνιο του στην Αττική (φευ!).

Αφού ένας κύριος τροχονόμος μας άφησε να κάνουμε παρανομία, παρκάραμε στην οδό Σέκερη και περπατήσαμε μέχρι τη Μεγάλη Βρετανία (το ξενοδοχείο), στα μπαλκόνια της οποίας χάζευαν τουρίστες με κάμερες. Κόσμο είχε πολύ. Παντού. Εγώ ρωτούσα αν έπρεπε να κάνουμε κάτι, αλλά τα άλλα παιδάκια μου είπαν πως η συγκέντρωση ήταν του στιλ «βουβή διαμαρτυρία». Οπότε, συνεχίσαμε να κουτσομπολεύουμε στο άσχετο, σχολιάζοντας ενίοτε και τις πλείστες θεωρίες συνομωσίας των τελευταίων ημερών. Επίσης, ένα από τα κύρια θέματα συζήτησης ήταν και η προεκλογική εκστρατεία της Έφης Σαρρή. Που πολύ λυπόμαστε που δεν θα ψηφίσουμε.

Μετά από δύο ώρες στο όρθιο, αρχίσαμε να περπατάμε για να κάνουμε κι εμείς ένα κάποιο κοινωνικό mingle ανάμεσα σε καλλιτεχνικό κόσμο των Αθηνών που στις ειδήσεις του STAR δεν θα έπιανε μια... Μέχρι που έριξα τα μούτρα μου κι εκλιπάρησα τον κύριο Νούσια για κομπαρσιλίκι (cameo appearance στο πιο chic) ως ζόμπι στο σίκουελ της ταινίας του «Το Κακό», αρκεί να με βρίσκει ο κακός ο θάνατος.

Κάπου εκεί ακούστηκαν και οι πρώτες κροτίδες, οι οποίες μας απομάκρυναν διακριτικά από το χώρο γιορτής, κυρίως διότι στεκόμασταν πλησίον αστυνομικών δυνάμεων (όχι το ασφαλέστερο πόστο σε συγκεντρώσεις...). Ακολούθησαν γραφικά συνθήματα από το μακρινό παρελθόν, όπως το ακόμη αγαπητό «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι», προκαλώντας μια ελαφρά σύγχυση ως προς την ευθύνη και την ταυτότητα των εμπρηστών.

Ενώ τα περισσότερα παιδάκια μούντζωναν κι έβριζαν τραγουδιστά κάτι ακατάληπτα, εμείς παρατηρούσαμε την ύπουλη σύνταξη άλλων κυρίων των ΜΑΤ που έσκασαν αιφνιδίως δίπλα μας, διαταράσσοντας την ηρεμία μας και το φλέγον ζητούμενο του... τι θα φάμε για βράδυ. Εδώ να προσθέσω πως οι κύριοι των ΜΑΤ έκαναν λάθος που ντύθηκαν στα χακί για συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος, εκτός κι αν ο στόχος τους ήταν να παρασύρουν τα «αναρχικά» προς το Βασιλικό Κήπο, όπου θα καμουφλαρίζονταν αλά «παραλλαγής».

Τελικώς, αφού διασχίσαμε ξανά το προαύλιο της Βουλής, με τα φάσκελα να πέφτουν βροχή, αποφασίσαμε να ξεκουράσουμε τις καταπονημένες μας σάρκες σε γνωστή brasserie της Βαλαωρίτου (ονόματα δε λέμε...), όπου ζήτησα να μου κάνουν τη χάρη (τα άλλα παιδάκια) να καθίσουμε εντός, διότι άντε κι έγιναν επεισόδια και οι κύριοι των ΜΑΤ αρχίζουν να κυνηγάνε τα «αναρχικά» στους πλησιέστερους πεζόδρομους. Έχω εγώ το κουράγιο και την ηλικία να τρέχω με το τραπέζι και την κρύα σούπα (με αβοκάντο κι αγγούρι) παραμάσχαλα;

Keren Ann - In Your Back

Το άσμα είναι εντελώς άσχετο αλλά ειρηνικό και καθησυχαστικό. Από το φετινό, όμορφο όπως πάντοτε, album της κυρίας Keren Ann (να πάτε να το αγοράσετε και να μην τα κατεβάζετε μονάχα από’ δω μέσα, παλιοκαθίκια, σαν εκείνα τα «αναρχικά» θα καταλήξετε κι εσείς μια μέρα, να μου το θυμάστε!), την οποία αγαπάμε περισσότερο από τότε που το έριξε στον αγγλικό στίχο. Γιατί, εσείς τι θα περιμένατε ν’ ανέβαζα; Μαρία Φαραντούρη;

Music for a better living #242

2007-08-28T11:15:00.000+03:00

Από προχθές το βράδυ είχα υποσχεθεί να μην ξαναδώ ειδήσεις. Χθες, όμως, είδα... εκπομπές πολιτικού λόγου. Οι οποίες προφανώς επέστρεψαν γιατί θα έπεσε η τηλεθέαση μετά το τριήμερο σερί κραυγών του στιλ «Βοήθεια, καιγόμαστε»... Μπορώ να πω ότι κοιμήθηκα καλύτερα μετά. Μάλλον επειδή είχα σκάσει από τα γέλια.

Είναι προφανές ότι η Κυβέρνηση ακόμη αρνείται να δεχθεί την εικόνα της πραγματικής καταστροφής στην αρχαία Ολυμπία. Το σενάριο, πως μέλη της Αντιπολίτευσης πέρασαν από ένα χεράκι φούμο τα μάρμαρα μέσα στην άγρια νύχτα, έχει μεγάλες πιθανότητες ν’ ακουστεί στις επόμενες ώρες...

Νομίζω πως τα αρχαία πρέπει ν’ ανήκουν στους Έλληνες και όχι στο Κράτος. Σε όποιον σκάβει και βρίσκει κάτι, βρε αδελφέ. Σε περίπτωση πυρκαγιάς, όπως και να το κάνουμε, θα μπορείς να ζητάς βοήθεια με άλλο τσαμπουκά: «Έχω ένα μαρμάρινο κωλομέρι στην αυλή μου, αν καεί τη γαμήσατε!».

Κατέληξα και σε ένα σοβαρό συμπέρασμα! Πρωθυπουργός της Ελλάδος πρέπει να γίνει ο κύριος Καρατζαφέρης. Έτσι θα πάρουμε πίσω την Πόλη και θα’ χουμε και περισσότερες εκτάσεις δικές μας για να καίμε.

Αφού σταμάτησα το zapping (διότι πρέπει να υπάρχει κι ένα κάποιο μέτρο στις εγκεφαλικές κακώσεις), ξεκίνησα το browsing. Ιδού τι εκόμισα προχείρως:

Αύριο έχουμε συγκέντρωση, επτά το απόγευμα, Σύνταγμα, κλασικά.
Ένας οδηγός ταξί μου είπε πως είχαν και χθες. Παρατηρώ μια έλλειψη συντονισμού;

Οι βουλευτικές εκλογές βρήκαν την απόλυτη, φυσική απόχρωση που τους ταιριάζει. Συνδυάζεται όμορφα με το μαύρο.

Αν υποψιαστώ πως
δεν θα κάνει το party στο Baraonda
η Φάνη επειδή καίνε κάτι χόρτα εδώ τριγύρω...
ΘΑ ΑΥΤΟΠΥΡΠΟΛΗΘΩ!

Ακόμη μια άποψη στο «άκυρο»,
το οποίο πρόκειται να φορεθεί ποικιλοτρόπως
και σε μεγάλα ποσοστά φέτος...

Και η δορυφορική εικόνα που αποκαλύπτει τον πραγματικό εχθρό του λαού μας, αλλά η Κυβέρνηση αρνείται να δημοσιοποιήσει για να μην προκαλέσει κύματα πανικού σε ολόκληρη τη χώρα.

Πάρε κι ένα ρεφρενάκι άσματος πανηγυριώτικου, αγνώστου πατρός, αφιερωμένο εξαιρετικά στην πέμπτη βραδιά καταστροφής που έχουμε να βιώσουμε κι απόψε. Ώπα!

Υ.Γ. Για τους φίλους που με ρωτάνε με ανησυχία εδώ και μέρες, όχι, το σπίτι μου στην Εύβοια δεν έχει καεί ακόμη. Αλλά δεν έχω χάσει πάσα ελπίδα. Έχει ο Θεός...

Music for a better living #241

2007-08-26T15:31:00.000+03:00

Στιγμιότυπα από την τρίτη συνεχόμενη μέρα της «δαντικής» Ελλάδος:

Γιατί επιδιώκουν να βρίσκονται ξανά στην εξουσία αυτοί οι άνθρωποι; Εδώ δεν ξέρουμε αν θα υπάρχει χώρα να κυβερνήσουν ως τις 16 Σεπτεμβρίου.

Σε περίπτωση που δεν θέλετε να ψηφίσετε Έφη Σαρρή (γιατί σας ενοχλεί ακόμη και το παρουσιαστικό του κυρίου Καρατζαφέρη), μπορείτε κάλλιστα να «σταυρώσετε» το κυβερνόν κόμμα με κάρβουνο. Θα βγει άκυρο αλλά άμα είναι να κάνεις το statement, ας έχεις κι ένα κάποιο στιλ.

Εγώ, πάντως, πιστεύω πως είναι κρίμα που δεν κατεβαίνουν τα κανάλια αντί των κομμάτων στις εκλογές. Επιτελούν ουσιαστικότερο έργο και με αμεσότητα, παρακαλώ. Τραβάς ζόρι; Τους καλείς, σου στέλνουν ένα συνεργείο και, έστω, κερδίζεις μερικά λεπτά (αν είσαι κωλόφαρδος) τηλεοπτικής φήμης.

Ένας φίλος μου τηλεφώνησε χθες με την εντύπωση πως οι καπνοί και η μυρωδιά καμένου έρχονταν από φωτιά στο Πεδίον του Άρεως. Του απάντησα πως ο επόμενος αντεθνικός στόχος θα είναι οι πάπιες του Βασιλικού Κήπου.

«Πρώτος και βασικός στόχος της Κυβέρνησης είναι η κατάσβεση των πυρκαγιών». Από δελτίο ειδήσεων, μόλις τώρα. Διάβολε. Με αιφνιδίασαν!

Να παρακολουθείτε ειδήσεις στην τηλεόραση, μαθαίνετε και νέες λέξεις: «εγκαυματίας»!!!

Τώρα φταίει και το Υπουργείο Γεωργίας. Στο φινάλε θα φταίει και η Μέριλ Στριπ.

By the way, εμπρηστές, μακριά από το Πήλιο, έχω να πάω σε γύρισμα τον άλλο μήνα.

Ο Πέτρος Φιλιππίδης είναι πάνω στη φωτιά αυτή τη στιγμή. Και δε βλέπει στο ένα μέτρο. Ο Χάρης Ρώμας και ο Ρένος Χαραλαμπίδης ακόμη να φανούν!

Άναυδοι οι ποδοσφαιρόφιλοι θρηνούν για τη μη έναρξη του Πρωταθλήματος. Όντως. Δεν υπάρχει ιερό και όσιο.

CSS - Let's Make Love and Listen to Death From Above [Spank Rock Remix]

Το άνωθεν remix χορεύεται και ως καλαματιανό.

Άκου το θάνατο. Όλων μας.

Music for a better living #240

2007-08-08T16:10:00.000+03:00

Θλιμμένη pop για να κρατάμε μια κάποια ισορροπία από την απέραντη βλακεία που μας περιτριγυρίζει. Για ακόμη ένα βαρετό μεσημέρι καλοκαιριού που, παραδόξως, μας βρίσκει ζωντανούς, σταθερά. Από το φετινό album των Trembling Blue Stars, «The Last Holy Writer». Μου φτιάχνουν τη μέρα, όποτε θυμάμαι να τους ακούω.

Trembling Blue Stars - Sacred Music

Αποφεύγετε τις ειδήσεις αυτές τις μέρες. Ο τόσος πλούτος μπορεί να σας χτυπήσει άσχημα στο κεφάλι. Κροίσοι μέσα σ’ ένα μήνα, σου λέω...

Γιατί δεν υπάρχει κι ένας πολιτικός που θα υπόσχεται χιόνι για ολόκληρο το χρόνο;

[art: Karine Laval]

Music for a better living #239

2007-07-27T16:17:00.000+03:00

Είτε μας αρέσει είτε δε μας αρέσει, κάποια σοβαρή αιτία υπάρχει που μετατρέπει ορισμένους καλλιτέχνες σε pop μύθους. Πέραν της προφανούς δημοτικότητας, όμως, ελάχιστοι από αυτούς δικαιούνται ΚΑΙ τον απόλυτο σεβασμό. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει ο George Michael. Και χθες το βράδυ, ζωντανά (επιτέλους!) στην Αθήνα, απέδειξε πως τίποτε δεν ήταν τυχαίο μέσα σε αυτά τα 25 χρόνια καριέρας...

Από ολόκληρη τη συναυλία (σαφώς μια από τις καλύτερες παραγωγές που έχουμε δει ποτέ στην Ελλάδα, άψογη σε ήχο και θέαμα), θα ήθελα να σταθώ στην... κατανόηση ενός εξαμβλωματικού mainstream και πουριτανικού κοινού, το οποίο υποδέχτηκε τον «Γιώργο» (και όλο του το σόι!) σαν δικό του παιδί, παραγνωρίζοντας τις όποιες gay νύξεις ή τις συγκινητικές αφιερώσεις προς τους συντρόφους του, ακόμη και συγχωρώντας την απίστευτα «γραφική» κατάληξη της περιβολής με την ελληνική σημαία ως μπέρτα! Ναι. Αυτή η βραδιά ήταν μια αποθέωση του camp, του μελό, της πολιτικής απέναντι στην σεξουαλική... ορθότητα και, όλως παραδόξως, της πατριδολατρίας (έστω και πλαγίως). Πάνω απ’ όλα, όμως, ήταν ένα κονσέρτο - show υψηλών προδιαγραφών, φορτωμένο με αναμνήσεις και τη διάθεση για χορό, στριγκλιές και sing along με τον Γιώργο «μας». Άντε τώρα να ξεχάσεις ποτέ τη συμμετοχή του κόσμου στο «Edge of Heaven» (yeah, yeah, yeah!)...

Justice - D.A.N.C.E.

Το κομμάτι μπορεί να είναι άσχετο και «γαλλικουριά», όμως, είναι ένα από τα πιο χαρούμενα άσματα του φετινού καλοκαιριού και, πιθανότατα, μελλοντικό dance classic. You’ re always there for music and me, έτσι;

Υ.Γ. Όποιοι σνόμπαραν το όλο χθεσινό event είναι τουλάχιστον αστείοι και καλά παθαίνουν που τιμωρούνται με συναυλιακές αρπαχτές στην Ελλαδίτσα τους...

Music for a better living #238

2007-07-17T17:24:00.000+03:00

Απίστευτο και όμως αληθινό: μπορείς να δεις ΚΑΙ γαμάτες ταινίες κατά τη διάρκεια του μπαζο-hot Greek summer! Μεθαύριο ξαμολιούνται τα λονδρέζικα ζόμπι του «28 Weeks Later» (με μια από τις καλύτερες σκηνές «κουρέματος» μολυσμένης ανθρώπινης σάρκας ever!) και την ερχόμενη Πέμπτη πατάνε γκάζι τα κορίτσια του ταραντινικού «Death Proof».

John Murphy - 28 Theme

Άρπαξε τώρα θέμα από το πρώτο φιλμ, σύνθεση για τρελό repeat του John Murphy, και κάνε καμιά προσευχή ν’ αντέξεις τις επόμενες εβδομάδες γιατί ταινία που αξίζει προκύπτει ξανά στις 16 Αυγούστου (το «Knocked Up», ίσως η καλύτερη αμερικανική κωμωδία της χρονιάς)...

Music for a better living #237

2007-07-17T17:06:00.000+03:00

Ελπιδοφόρα συμμετοχή για την κατηγορία «Καλύτεροι Στίχοι της Χρονιάς σε Single» και μια κάποια σχετική αγωνία για την επόμενη... ποιητική συλλογή των Teenagers.

Μπορείς να το απαγγείλεις μαζί με το βίντεο, επίσης. Αμέ;

The Teenagers - Homecoming [Sluttt 98% Done Remix]

[Male]
Last week, I flew to San Diego to see my auntie
On day one, I met her hot step-daughter
She’s a cheerleader, she’s a virgin, and she’s really tan
As she stepped out of her massive car
I could only notice she was more than fuckable
I think she was coming back from the game or something
Because she was holding those silly pom-poms

On day two, I fucked her, and it was wild
She’s such a slut

[Male]
I fucked my American cunt
[Female]
I love my English romance

[Male]
It was dirty, a dream came true
Just like I like it, she’s got nice tits

[Female]
It was perfect, a dream came true
Just like a song I’ve been wanting to

[Female]
OK, listen girls:
I met the hottest guy ever
Basically, as I was stepping out of my SUV
I came face to face with my step-cousin or whatever, who cares?
Anyway, he was wearing skinny jeans, had funky hair
And the cutest British accent ever
Straight away, I could tell he was rocker
From his sexy attitude and the way he looked at me
Mmmmmm, he is totally awesome

Oh my God
I think I’m in love

[Male]
I fucked my American cunt
[Female]
I love my English romance

[Male]
It was dirty, a dream came true
Just like I like it, she’s got nice tits

[Female]
It was perfect, a dream came true
Just like a song I’ve been wanting to

[Male]
I fucked my American cunt
[Female]
I love my English romance

[Male]
It was so nice to meet you
[Female]
The pleasure was all mine
I do like you
Come to Cancun for spring break
[Male]
I’ll think about it
It could be great
[Female]
And don’t forget to send me a friend request
[Male]
As if…

Music for a better living #236

2007-07-17T17:02:00.000+03:00

Το καλοκαίρι μου αρέσει μονάχα για τα παγωτά.

New Young Pony Club - Ice Cream [Thee Bang Gang Deejays Remix]

Αλλά... παγωτά τρώμε όλο το χρόνο!

Συμπέρασμα: το καλοκαίρι είναι μια μαλακία.

Alert for a better living.

2007-07-07T15:39:00.000+03:00

Music for a better living #235

2007-07-03T18:01:00.000+03:00

Μπορεί και να μην είναι κανένα μεγάλο μουσικό γεγονός η κυκλοφορία του νέου album των Crowded House αυτές τις μέρες. Για κάποιους από εμάς, όμως, που κολλήσαμε για πάντα στα 80’s και ίσως φοβόμαστε να παραδεχτούμε πόσα χρόνια πέρασαν από τότε, η θλιμμένη φωνή του Neil Finn ακούγεται σαν γιατρικό.

Crowded House - A Sigh

Το «Time on Earth» έρχεται 14 χρόνια μετά το «Together Alone», την αυτοκτονία του ντράμερ Paul Hester (το 2005) και μερικές solo απόπειρες των αδελφών Finn που δε βρήκαν ιδιαίτερη απήχηση. Ανάμεσα στα 14 τραγούδια του album υπάρχουν συνεργασίες με τον Johnny Marr και τις Dixie Chicks. Προσθέστε μερικούς αναστεναγμούς μπροστά από τα ηχεία σας...

Music for a better living #234

2007-06-25T17:45:00.000+03:00

Ulrich Schnauss - Nothing Happens in June

Μου είπες να πάμε για μπάνιο στη θάλασσα. Βράδυ. Σου είπα να βουτήξεις το κεφάλι σου στο μπάνιο. Κι ας πνιγόσουν.

Το βράδυ πνίγηκες μέσα στον ιδρώτα σου. Στο κρεβάτι. Η κηδεία σου έπρεπε να γίνει εν πλω. Θα συμφωνούσες κι εσύ.

Απ’ το τίποτα. Ιούνιο μήνα.

Music for a better living #233

2007-06-19T15:50:00.000+03:00

Το μεγάλο φαβορί για τον τίτλο του καλύτερου τραγουδιού του φετινού καλοκαιριού δεν είναι και τόσο καινούριο. Οι Βρετανοί Dub Pistols διασκευάζουν το «Rapture» των Blondie, συνοδεία της γνώριμης φωνής του Terry Hall. Ανατριχίλες αναμνήσεων στο blender. Spread the beat. Θέλω να ακούγεται ΠΑΝΤΟΥ!

Dub Pistols feat. Terry Hall - Rapture [Prins Thomas Diskomiks]

Υ.Γ. Μήπως γίνεται να μην τιγκάρει μόνο από βαρετούς ανθρώπους το Ηρώδειο απόψε; Τι κρίμα που δε μπορούν να έρθουν και οι φίλες που μου έλεγαν πόσο «κουδούνι» είχαν γίνει από τα drugs για τους Beasties το Σάββατο και για την ήττα που έφαγαν με τα επεισόδια...

Music for a better living #232

2007-06-17T17:29:00.000+03:00

Παλαιότερα, στις αθηναϊκές συναυλίες, η παρουσία αστυνομικών δυνάμεων σήμαινε «κόκκινο πανί». Χθες το βράδυ, όμως, τη νοσταλγήσαμε...

Ένα από τα καλύτερα live των τελευταίων χρόνων διακόπηκε κακήν κακώς, διαλύοντας το κέφι πάνω και κάτω από τη σκηνή, με τους Beastie Boys ν’ αγωνίζονται φιλότιμα να επικοινωνήσουν με το κοινό που είχε έρθει, κλασικά, για τα «hits» και μόνο. Η σχέση των μεν και των δε έβρισκε σταδιακά την ισορροπία της, μέχρι την ξαφνική απομάκρυνση της μπάντας από τη σκηνή και μια υποψία πως το encore δεν θα ερχόταν... Εμείς, οι μπροστινοί, αργήσαμε να καταλάβουμε τι συνέβαινε πίσω από την κερκίδα των VIP (μέχρι να γυρίσουμε και να κοιτάξουμε προς εκείνη την κατεύθυνση, είχε αδειάσει εντελώς), αλλά η θέα των καπνών από τις φωτιές ήταν τόσο προφανής.

Δεν πήγε ο νους κανενός στα επεισόδια που θ’ ακολουθούσαν όταν, με το που φτάσαμε στον συναυλιακό χώρο του EJEKT, παρατηρούσαμε παντελή έλλειψη αστυνομίας, τροχονόμων, καθώς και περιορισμένο αριθμό security. Επειδή έτυχε να είμαι μάρτυρας του μεγαλύτερου σε όγκο «ντου» (στην τελευταία ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ πύλη!), θα πω μονάχα πως 3-4 άνθρωποι δεν τα βάζουν με 100 οργισμένους τσαμπατζήδες, οι οποίοι δεν το έχουν σε τίποτα να σπρώξουν και να «πάρουν» μαζί και άσχετο κόσμο στο πέρασμά τους, με όποιο επακόλουθο σωματικής ακεραιότητας.

Η όλη χθεσινή εμπειρία με σόκαρε κυρίως από έλλειψη ασφάλειας προς τους θεατές. Γιατί πρέπει να φοβάμαι αν θα με πλακώσουν ή αν θα μου έρθει κάτι στο κεφάλι (προσωπικά, μου ήρθε στην πλάτη - και πονάει ακόμη) όποτε έχω την αφελή διάθεση να δω συναυλία στην Ελλάδα; Πόσο μαλάκες είναι οι διοργανωτές που πίστεψαν πως τα κάγκελα προστατεύουν καλύτερα από το προσωπικό ασφαλείας; Τι σημαίνει security, τέλος πάντων; Γιατί απείχε η αστυνομία από τη φρούρηση εκδήλωσης με κοινό που μπορεί και να έφτανε τις 13.000; Η γελοιότητα των πυροσβεστικών οχημάτων που ήταν ακόμη στο δρόμο, ενώ οι «κουκουλοφόροι» έκαιγαν ότι έβρισκαν στην όλη περιοχή της αμερικανικής βάσης επί ΜΙΑ ΩΡΑ, πως δικαιολογείται; Γιατί δεν πέφτουν μηνύσεις, μπας και καταλάβει κανείς κάτι;

Αν το φετινό συναυλιακό καλοκαίρι μεταφράζεται σε πόλεμο με 20-50 κάφρους, ας μας το πουν, να πάρουμε τα κουβαδάκια μας γι’ αλλού. Γιατί εγώ έτσι δεν παίζω.

Άσε που ήλπιζα ν’ ακούσω κι αυτό και χαλάστηκα τρελά!

Beastie Boys - Hey Ladies

Υ.Γ. Στη Laurie Anderson, στο Ηρώδειο, να πάω με κράνος και προσωπικούς μπράβους, άραγε;

Music for a better living #231

2007-06-12T23:44:00.000+03:00

- Και τι γίνεται μετά;
- Πότε είναι το μετά;

Gwen Stefani - 4 in the Morning [Thin White Duke Mix]

Ο Δούκας είναι ικανός να σε κρατήσει ξύπνιο μέχρι τις 4 το πρωί. Και βάλε.

Και σκατά ν’ αγγίξει αυτός ο άνθρωπος, τα μετατρέπει σε εθισμό. Το αγαπημένο repeat των ημερών. By the way, γύρισα. Και υπόσχομαι να μείνω εδώ όλο το μήνα (δεν αντέχω τη ζήλια, ειδικά των ανθρώπων που δεν καταλαβαίνουν ότι λείπεις για δουλειά...)! :-Ρ